Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Αργά βαδίζει ο Χριστός

Αργά βαδίζει ο Χριστός

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

Πρόλογος των Εκδοτών

Πίνακας Περιεχομένων

Ή έκδοση στά Ελληνικά των έργων του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς αποτελεί τιμή καί εύλογία γιά τίς 'Εκδόσεις Έν πλω. "Οχι μόνο γιατί ό άγιος Νικόλαος είναι ένας άγιος μέ θεολογική βαθύτητα καί οικουμενικό κύρος, αλλά καί γιατί αύτός καθαυτός ό λόγος του αποτελεί μιά πολυεπίπεδη μύηση σέ ένα κόσμο χάριτος καί άλήθειας.Όπως οί σταγόνες της βροχής πέφτουν από τόν ούρανό 'ίδιες παντού, άλλά τό έδαφος πού τίς δέχεται παρουσιάζει ποικιλία μορφολογίας, έτσι συμβαίνει καί μέ τή χάρη τού Θεού στούς άγιους: είναι'ίδιας ποιότητας γιά όλους, όμως κάθε άγιος παρουσιάζει  τά  δικά  του  ξεχωριστά,  προσωπικά  ιδιώματα,πού  ή  χάρις άναδεικνύει καί στιλβώνει μέ τό φώς καί τή λαμπρότητά της. Κι έτσι, κάθε άγιος έχει τόν ιδιαίτερο χαρακτήρα καί τήν ιδιαίτερη ομορφιά του -στόν ένα λαμποκοπά τό τάδε χάρισμα, στόν άλλο τό δείνα. Ό άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς συγκεντρώνει στό πρόσωπο του τέτοια χαρίσματα καί ιδιώματα, πού δέν θά ήταν ύπερβολή νά τόν χαρακτήριζε κανείς, σύγχρονο πατέρα της Εκκλησίας. Υπήρξε μεγάλος θεολόγος μέ βαθιά γνώση των θεολογικών καί φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής του- ποιμένας μέ ασίγαστη την έγνοια καί τη φροντίδα γιά τό ποίμνιο  του-  άνθρωπος  μέ  πλατιά  καλλιέργεια  καί  διεθνή  άκτινοβολία  σέ

ποικίλα περιβάλλοντα, θρησκευτικά καί μή· χριστιανός μέ βαθιά προσήλωση στήν εύαγγελική του αποστολή καί άσβεστο πόθο τών έσχάτων.

Read More ->>

Πρόλογος

Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς 
Αργά βαδίζει ο Χριστός
Πρόλογος
Ο Χριστός βαδίζει άργά μέσα στήν Ιστορία. Αργά  σάν βαθύ ποτάμι, πού κάποιο παιδί θά τό νόμιζε ακίνητο, άλλά πού ό άνθρωπος δέν θά μποροοσε νά τοϋ φτιάξει φράγμα. Άργά σάν σιτάρι, πού σπέρνεις τύ φθινόπωρο καί τό χειμώνα νομίζεις δτι είναι νεκρό. Άκόμα δέν ήρθε ή άνοιξη γιά τόν σπόρο τού Χριστού. Ό δρόμος Του είναι δύσκολος. Γι' αύτύ βαδίζει άργά. Πορεύεται μέσα άπό λακκούβες  αίματος,  μέσα  άπό  τό  σκοτάδι  τών  άμαρτιών,  καί  μέσα  άπό  τά άγκάθια τών ληστών. Είναι στενός ό δρόμος Του καί πολλοί πεσμένοι άμαρτωλοί βρίσκονται στύν γκρεμύ καί στίς δυό πλευρές τοϋ δρόμου Του. Εκείνος πρέπει νά σκύβει καί στίς δυύ πλευρές, νά τούς σηκώνει καί νά τούς τραβά πίσω Του και νά περπατά πρός τά μπρός. Γι' αύτό βαδίζει άργά.Βαδίζει άργά, γιατί τό πλήρωμά Του είναι μακριά. Τό πλήρωμά Του εκτείνεται στά πέρατα τής ιστορίας καί ή θέση Του είναι στά έσχατα...Ό άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956) ύπήρξε Επίσκοπος της 'Ορθόδοξης
Σέρβικης Εκκλησίας καί θεολόγος μέ οικουμενικό κύρος καί άκτινοβολία.Τόν Μάιο του 2003, ή 'Ιερά Σύνοδος της Όρθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας τόν διεκήρυξε "Αγιο καί τόν ενέταξε στό 'Αγιολόγιο της στίς 18 Μαρτίου (Κοίμηση) καί στίς 3 Μαΐου (Μεταφορά λειψάνων).

Read More ->>

Γιά οσους προσμένουν μέ ανυπομονησία τη Βασιλεία τού Χριστού

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γιά οσους προσμένουν μέ ανυπομονησία τη Βασιλεία τού Χριστού

Λέγει αύτώ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πού ύπάγεις;άττεκρίθη αύτώ ό Ιησούς· όπου έγώ ύπάγω, ού δύνασαί μοι νυν άκολουθησαι. ύστερον δέ ακολουθήσεις μοι. (Ίω. 13,36)

"Αργά περπατά ό Χριστός, άγαπητά άδέλφια. Προσέχει πού θά σταθεί τό άγιο πόδι Του, γιατί δέν θέλει νά σταθεί στό αίμα. Επιλέγει στενά σοκάκια στη γη, στενόχωρα,γιατί δέν μπορεί νά περπατά στήν πλατιά ιδιοκτησία της άμαρτίας. Ξεγλιστρά ανάμεσα στους ληστές, διαγκωνιζόμενος διαρκώς,γιατί πρέπει νά περάσει μπροστά. Έρχεται, φερ' ειπείν, ό Χριστός σέ μάς σάν φιλοξενούμενος καί μάς ρωτά: «Δείξτε μου δρόμο χωρίς αιμα,χωρίς άμαρτία καί χωρίς ληστές!»

Ποιά άπάντηση θά μπορούσαμε νά Του δώσουμε; Που θά βρίσκαμε δρόμο άξιο τού βαδίσματος Του; Έάν κόχλαζε όλο τό ξεραμένο αίμα άπό τή γη, ή γη θά παρουσίαζε έναν ώκεανό αίματος. Έάν άναβε φωτιά σέ κάθε μέρος ατιμασμένο άπό τήν άμαρτία,ή γή θά είχε μεταμορφωθεί σέ μία φλεγόμενη κόλαση. Έάν είχαν άναστηθεϊ όλοι οί νεκροί ληστές καί παρέλαυναν στή γή μαζί μέ τους ζωντανούς,ή γή θά ήταν ένα άδιάβατο δάσος άνθρώπινων σωμάτων.

Read More ->>

Εκκλησία και Επαναστατική Παιδαγωγική

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Εκκλησία και Επαναστατική Παιδαγωγική

"Ολοι  έμείς  θεωρούμε  τούς  εαυτούς  μας  άτομα,  ένώ  τους  άλλους μηδενικά. (Πούσκιν)

Η Εκκλησία τοϋ Χριστού άπό τήν άρχή  φέρει έπαναστατικό χαρακτήρα. Καί όσο πιό πολύ αύτή ή Εκκλησία, στό κύλισμα τής Ιστορίας, στεκόταν πιό κοντά στό ιδανικό τοϋ Χριστού,τόσο πιό φανερά έδειχνε αύτόν τόν έπαναστατικό της χαρακτήρα. Όποτε όμως ή Εκκλησία, σκεπασμένη άπό τήν άκαταμάχητη σκόνη ιού καιρού, στοιχιζόταν στή μακρά σειρά τών συνηθισμένων άνθρώπινων ιδρυμάτων,τό έπαναστατικό της χρώμα ξεθώριαζε. Στήν έπανάσταση βασισμένη, άπό τούς έπαναστάτες χτισμένη, στήν επαναστατικότητα τής άνθρωπότητας έδειξε ή Εκκλησία τήν πιό μεγάλη της λαμπρότητα. Ή χριστιανική παιδαγωγική είναι εξίσου έπαναστατική δσο καί ή χριστιανική Εκκλησία γενικά. Τό νά παιδαγωγεϊς σήμαινε πάντα,γιά τήν πραγματική χριστιανική Εκκλησία, επανάσταση. Όταν στήν Εκκλησία γίνεται λόγος περί άγωγής, γίνεται χωρίς αμφιβολία καί σύγχυση. Δέν συμβαίνει όμως τύ'ίδιο μέ τά σχολικά βιβλία περί παιδαγωγίας. Ή αγωγή στήν Εκκλησία μπορεί νά σημαίνει μόνο ένα πράγμα: έπανάσταση.

Read More ->>

Αγαπάτε τούς φίλους σας

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Αγαπάτε τούς φίλους σας
Γιά τούς άρχάριους στήν άγάπη

Ό φίλος σου αρπάζει καί έσύ δέν τόν ξεσκεπάζεις; Φοβάσαι τόν θυμό άκόμα καί δταν δίκαια τόν ξεσκεπάζεις; Ξεσκέπασε τον λοιπόν καί έκφρασε τήν άρνηση σου λόγω της αγάπης γιά τόν Χριστό, λόγω της άγάττης  γιά  εκείνον  τόν  φίλο  σου·  σταμάτησέ  τον,  έάν βαδίζει  στήν καταστροφή. Στή φιλοξενία καί στά όμορφα λόγια καί στήν κολακεία δέν βρίσκεται κάποια ιδιαίτερη πράξη άγάπης.

'Ιωάννου Χρυσοστόμου ('Ομιλία στην επιστολή πρός Έφεσίους,9,18)

Τί άξία έχει, άδελφοί μου, έάν μιλώ αιώνια γιά τύν Θεό καί ό Θεός αιώνια σιωπά; Μπορώ άραγε νά ύπερασπιστώ τό δίκαιο τοϋ Θεοΰ, έάν ό Θεός δέν τό θέσει ύπό

τήν προστασία Του; Μπορώ νά άποδείξω τόν Θεό στούς άθεους, έάν ό Θεός κρύβεται; Μπορώ νά άγαπώ τά παιδιά Του, έάν Αύτός είναι άδιάφορος άπέναντι στά παθήματά τους;

Οχι. Τίποτα άπό όλα αύτά δέν μπορώ. Οί λεξεις μου δέν έχουν φτερά γιά νά μπορούν νά ύψώσουν στόν Θεό όλους τούς πεσμένους καί ξεπεσμένους άπό τόν Θεό ούτε έχουν φωτιά γιά νά ζεστάνουν τίς παγωμένες καρδιές τών παιδιών έναντι τοϋ Πατέρα  τους.  Οί  λέξεις  μου  δέν  είναι  τίποτα,  άν  δέν  είναι  άπήχηση  καί έπανάληψη αύτοϋ πού ό Θεός μέ τή δική του δυνατή γλώσσα λέει. Τί είναι ό ψίθυρος στά βότσαλα τής άκτής μπροστά στό φοβερό βουητό τοϋ ώκεανοϋ; Έτσι είναι καί οί λέξεις μου άπέναντι στούς λόγους τοϋ Θεοϋ. Πώς μπορεί νά άκούσει κάποιος τόν ψίθυρο στά βότσαλα, τά σκεπασμένα άπό τόν άφρό τοϋ μανιώδους στοιχείου, όταν είναι κουφός μπροστά στό βουητό τοϋ ώκεανοϋ;

Read More ->>

Περί αναστάσεως νεκρών

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Περί αναστάσεως νεκρών
Γιά τούς φοβισμένους άπο τό θάνατο καί άπαράκλητους άπό τή ζωή

Δέν θά σέ δοξάζουν οί νεκροί. Κύριε, ούτε όλοι όσοι κατεβαίνουν στόν  'Άδη.

Άλλά έμεϊς οί ζώντες θά ευλογούμε τόν Κύριο άπό τώρα καί έως τούς αιώνες.

Ψαλμός 113,25-26

Εφόσον ή πεποίθηση στην αθανασία είναι τόσο απαραίτητη γιά τήν ύπαρξη τού άνθρωπου, τότε οπωσδήποτε αύτη είναι καί ή φυσική κατάσταση τής άνθρωπότητας, καί έάν είναι έτσι, τότε καί ή 'ίδια ή αθανασία της ψυχής τού άνθρώπου ύπάρχει άναμφισβήτητα. Μέ μία λέξη, ή 'ιδέα περί άθανασίας είναι ή ϊδια ή ζωή, ή ζωντανή ζωή, ή τελική της μορφή καί ή κύρια πηγή τής άλήθειας καί τής όρθής γνώσης γιά τήν άνθρωπότητα. Ή ότγάττη πρός τήν άνθρωπότητα είναι τελείως αδιανόητη καί τελείως αδύνατη χωρίς τήν πίστη στήν αθανασία τής ψυχής τού άνθρώπου.

Ντοστογιέβσκι

Read More ->>

Σε ποιόν ανήκει η γή;

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Σε ποιόν ανήκει η γή;
Γιά όσους αντιδικούν περί γης

Ή γη είναι τού Θεου καί ο,τι είναι έπάνω της. Ψαλμ.23,1

Εάν κάποιος άπό μάς τούς θνητούς, άγαπητά άδέλφια, σηκωνόταν στό ύψος τού Θεού,  μόνο  γιά  είκοσιτέσσερις  ώρες,  καί  παρατηρούσε  τή  ζωή  όλων  τών άνθρώπων στή γή, θά έπρεπε δώδεκα ώρες νά γελά καί δώδεκα ώρες νά κλαίει. Άφοΰ οί άνθρωποι είναι μέ τό μισό τής ζωής τους γελοίοι, μέ τό μισό θλιβεροί. Καί όταν ι ίναι γελοίοι, δέν καταλαβαίνουν πόσο θλιβεροί είναι,ένώ όταν είναι θλιβεροί,δέν καταλαβαίνουν πόσο γελοίοι είναι. Είναι γελοίοι οί άνθρωποι όταν δίνουν ύπερβολική σημασία στή σοφία τους, στόν πλούτο καί στήν εύτυχία· είναι θλιβεροί  όταν  απελπίζονται  έξαιτίας  τής  φτώχειας  καί  τής  άδικίας  καί  τοϋ θανάτου. Είναι γελοίοι όταν καμώνονται τά παλικάρια καί άπειλοϋν τόν ουρανό μέ τή δόναμή τους, είναι θλιβεροί όταν ριγμένοι καί καταπατημένοι ρίχνουν τή στάχτη στό κεφάλι τους καί μοιρολογούν: «Μακάρια είναι τά σκουλήκια καί τά μυρμήγκια κάτω άπό τά πόδια μας, άφοϋ αύτά μπορούν νά ύποφέρουν καί σωπαίνουν»! Είναι γελοίοι οί άνθρωποι στήν ειρήνη καί θλιβεροί στόν πόλεμο. Γελοίοι ώς άφέντες καί θλιβεροί ώς ύπηρέτες. Όμως, σέ τίποτα δέν είναι οί άνθρωποι τόσο γελοίοι ούτε τόσο θλιβεροί όπως στή μεγάλη δίκη περί τού σέ ποιόν άνήκει ή γή;

Read More ->>

Η τραγωδία τής πίστης

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Η τραγωδία τής πίστης

Οπως ένα εύγενές φυτό στη μέση τών ζιζανίων αγωνίζεται νά βγει στό φώς, έτσι καί μία ευγενική σκέψη αγωνίζεται γιά τήν έπιβίωσή της καί τήν άνόψωσή της έπάνω άπό τά ζιζάνια τών άγενών σκέψεων,τών χαμηλών καί τών βρόμικων.

Κτσι τελικά αγωνίζεται μέσα μας καί κάθε εόγενική κίνηση τής καρδιάς, άγωνίζεται έναντίων τών παθών, πού τείνουν μέ τό αίμα νά τή βυθίσουν καί νά τήν πνίξουν. Καί τί είναι πίστη, άγαπητά άδέλ-φια, παρά μιά εύγενική σκέψη, πού προκαλεί τίς ευγενικές κινήσεις τής καρδιάς;

Δέν ύπάρχει πιό εύγενική σκέψη άπύ τή σκέψη   περί Θεού, ούτε μπορεί νά ύπάρχει πιο εύγενικό αίσθημα άπό έκείνο πού ένας άνθρωπος αίσθάνεται όταν σκέφτεται τόν Θεό. Όμως, όσο μία σκέψη είναι πιό λεπτή καί πιό ευγενική, τόσο είναι πιό δύσκολη ή μάχη της μέ άγαρμπες καί άγενεϊς σκέψεις. Τούτο έπιβεβαιώνεται καί στύν ύλικύ, σωματικό κόσμο. Ένα πιό τρυφερό καί πιό φροντισμένο σώμα πολύ περισσότερο δυσκολεύεται καί ύποφέρει κάτω άπύ άντίξοες συνθήκες ζωής άπ' ό,τι ένα σώμα άγαρμπο καί σκληραγωγημένο μέσα σέ τέτοιες   συνθήκες.   Ένα   πιό   τρυφερό   λουλούδι   νωρίτερα   μαραζώνει   στήν κουφύβραση καί νωρίτερα παγώνει στήν παγωνιά άπ' ότι ένα φυτό πιό σκληρό καί μέ πιό άνθεκτική ύφή.

Read More ->>

Αποσπάσματα άπό τόν Λόγο περί όπτιμισμοϋ

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Παράρτημα Ι
Αποσπάσματα άπό τόν Λόγο περί όπτιμισμοϋ

Ο οπτιμισμός ένός άναπήρου αποτελεί τό   σημερινό μου θέμα. Τό θέμα μου είναι ένα αληθινό γεγονός. Υπάρχει κάποιος ανάπηρος, τρομακτικά άνάπηρος, πού όμως είναι μεγάλος όπτιμιστής. «Αύτό είναι παράδοξο», θά πείτε. Όχι,τό παράδοξο δέν υφίσταται. Έάν ή λογική κυριαρχεί άπό τό ένα έως τό άλλο άκρο τοϋ  σύμπαντος,  τύτε  δέν  υπάρχει  χώρος  γιά  τό  παράδοξο  .  Καί  όντως  δέν ύπάρχει. Τά παράδοξα είναι μόνον φαινομενικά τέτοια, άποτελοϋν ορατές συνέπειες μέ άόρατες αιτίες. Όταν οί αιτίες γίνονται ορατές, οφθαλμοφανείς, τότε οί συνέπειες παύουν νά είναι παράδοξες.

'Υπάρχει ένας άνάπηρος οπτιμιστής πού τόν είδα μέ τά μάτια μου. Είναι ένας στρατιώτης τοϋ προ ηγούμενου πολέμου. Τό έχθρικό βλήμα πέρασε μέσα άπό τό σώμα του πλάι στήν σπονδυλική στήλη. Οί γιατροί τοϋ είπαν πώς πολλά άπό τά νεύρα  άχρηστεύτηκαν,  πολλοί  γραμμικοί μύες  καταστράφηκαν  καθώς  καί  ή κινητική δύναμη τών ποδιών του. Ό άνάπηρος δέν αισθάνεται πιά ότι έχει τά πόδια του. Βάλτε θράκα ή πάγο στά πόδια του, τό ϊδιο κάνει, δέν πρόκειται νά αίσθαν θεϊ ούτε τό καυτό ούτε τό κρύο.

Read More ->>

Προσευχές στήν Λίμνη

Αργά βαδίζει ο Χριστός
Αγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Παράρτημα II
Προσευχές στήν Λίμνη

Μάρτυρες(1) πραγματικής πίστης, προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς.

(1) Οί «Προσευχές στή λίμνη» γράφτηκαν τά διαστήματα πού ό Άγιος Νικόλαος αναπαυόταν κοντά στή λίμνη Άχρίδα. Χαρακτηρίζονται άπό ιδιαίτερο θεολογικό βάθος καί λυρισμό.

Σάς πλησίασε ή πίστη σας στόν λαμπρό θρόνο τής δόξας, στολισμένο μέ άκτινοβόλα Σεραφείμ καί πανίσχυρα Χερουβείμ. Είστε πιό κοντά στήν άθανασία άπό μάς καί ή προσευχή σας είναι πιό καθάρια καί εύπρόσδεκτη.

Μνημονεόστε καί μάς στήν προσευχή σας,νά άκουστοϋν οί φωνές σας άκόμα περισσότερο στόν οόρανό. Βαστάξτε μας πάνω σας καί πιό γρήγορα, πιό εύκολα θά πετάτε πρός τό θρόνο τής δόξας. Όποιος βαστά μόνο τόν έαυτό του πιό άργά βαδίζει καί πιό πολύ σκοντάφτει. Όσο μεγαλύτερο τύ βάρος τών άδελφών πού κουβαλάτε, τύσο πιό γρήγορα πετάτε.

Είπα στούς άνθρώπους: Είστε όλοι σας μάρτυρες άλλά όχι τού ϊδιου μαρτυρίου. Οί μάρτυρες

Συχνά τά πνευματικά τέκνα τοϋ Αγίου συναθροίζονταν στήν επισκοπική κατοικία καί  εψελναν  ιδιαίτερα  συγκινητικά  άσματα  πού  ειχε  συνθέσει ό'ίδιος.πραγματικής πίστης δέν είναι ίδιοι μέ τούς μάρτυρες κίβδηλης πίστης. Όντως,τά  οστά τους  διαφέρουν, οχι  μόνο  ή  ψυχή.  Άφοϋ  ή  ψυχή  μεταφέρει δύναμη καί άδυναμία καί στά οστά.

Εσείς   πού  μαρτυρείτε   πραγματική   πίστη,  ύποφέρετε   γιά  έκείνο   πού   ή πνευματική σας όραση βλέπει. Έσείς πού μαρτυρείτε λάθος πίστη, πάσχετε γιά έκείνο πού τά σωματικά σας μάτια βλέπουν. Οί μέν ύποφέρετε γιά πίστη φανερή καί άληθινή, οί δέ πάσχετε γιά όνειρο καί οφθαλμαπάτη.

Read More ->>

῾Ο προφήτης τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης

῾Ο  προφήτης τῆς  Πονεμένης Ρωμιοσύνης
Μνήμη Φωτίου  Κόντογλου († 30.6./13.7.1965)
Φώτης Κόντογλου καὶ  Φιλοπαπικὰ «Δίπτυχα»

Ο μεγάλος  ζωγράφος  δὲν  ἔχει  καμμίαν  θέσιν εἰς  τὰς  φιλοπαπικὰς ἐκδηλώσεις

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Καθηγητοῦ ᾿Α.Π.Θ.

α) ῾Ο φιλοπαπισμὸς προσβολὴ πρὸς  τοὺς ῾ΑγίουςΠρό τού 2001 θὰ  ἦταν  ἀρίστη  ἡ σκέψη  καὶ  ἡ ἀπόφαση  τῆς Διαρκοῦς  Συνόδου  τῆς  ᾿Εκκλησίας  τῆς  ῾Ελλάδος  νὰ  τιμήσει μὲ  τὸν  ὑψηλότερο,  τὸν  καταλληλότερο τρόπο,  τὸν  Φώτη Κόντο γλου,  ἐξαίροντας  καὶ προβάλλοντας τὶς τρεῖς  διαστάσεις  τοῦ προ σώπου καὶ τοῦ ἔργου του, τὴν λογοτεχνική, τὴν ἁγιογραφικὴ (=ζω γραφικὴ)  καὶ τὴν ῾Ομολογητική.῾Ο ἀοίδιμος Φώτιος ὡς συγγραφεύς, ὡς ἁγιογράφος καὶ ὡς ὁμολογητὴς  ἐσφράγισε  τὴν πνευματικὴ  πορεία  τοῦ Νέου ῾Ελληνι σμοῦ κατὰ τὸν 20ὸ αἰώνα καὶ ἀναδείχθηκε σὲ γιγάντια  μορφὴ τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ᾿Ορθοδοξίας  μὲ τεράστια συμβολὴ στὴν ἀφύ πνιση  καὶ  στερέωση τῆς ὀρθοδόξου  αὐτοσυνειδησίας,  ποὺ ἐκινδύ νευε καὶ ἐξακολουθεῖ  νὰ κινδυνεύει  ἀπὸ  τὶς ξενικὲς  ἐπιρροές.῾Η τωρινὴ  πάντως  ἀπόφαση  τῆς  Διαρκοῦς  ῾Ιερᾶς  Συνόδου  νὰ ἀφιερωθοῦν  τὰ «Δίπτυχα», ἡ γνωστὴ ἑορτολογικὴ  καὶ διοικητικὴ ἐπετηρίδα  τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τοῦ 2006 στὸν Φώτη Κόντογλου, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση σαράντα ἐτῶν ἀπὸ τὴν κοίμη σή του (1965  2005), δὲν  εἶναι  καθόλου  τιμητική,  ἀλλὰ   τουλάχι στον ὑποκριτική,  γιὰ  νὰ  μὴ χρησιμοποιήσουμε  βαρύτερους  χαρα κτηρισμούς.

Read More ->>

Τό θαύμα Μια αληθινή Ιστορία

Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
Ευχαριστίες

Θα ήθελα να ευχαριστήσω δύο ανθρώπους που χωρίς τη βοήθειά τους δεν θα μπορούσα να ολοκληρώσω το βιβλίο αυτό:Τον Δημήτρη Καλούμενο, δημοσιογράφο στην Πατριαρχική Αυλή του Φαναρίου μέχρι το 1958, που με μεγάλη υπομονή, ώρες ολόκληρες, μου έδωσε ουσιώδεις λεπτομέρειες των τελευταίων 80 χρόνων, όπως τις έζησε, και με εφοδίασε με τα ανεκτίμητης αξίας συγγράμματά του «Η σταύρωση του Χριστιανισμού» (1975) και «Η συρρίκνωση του Ελληνικού Έθνους (1985)».Την μητέρα μου Ειρήνη που χάρις στη βοήθειά της ενεργοποίησα αδρανοποιημένες μνήμες και συμπλήρωσα εικόνες και γεγονότα.Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Εταιρία Προστασίας Εθνικής Κληρονομιάς, τόσο για την παροχή άφθονου φωτογραφικού -και όχι μόνο- υλικού, όσο και για την επιμέλεια της απόδοσης του κειμένου της Δεύτερης Έκδοσης του βιβλίου στην Αγγλική γλώσσα.

Read More ->>

Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβρης 1964

Κεφάλαιον Α΄
Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβρης 1964

Τα μάτια της έπαιξαν ανήσυχα μέσα στις κόγχες τους. Γύρισε και κοίταξε φοβισμένα προς τα πίσω και, αφού βεβαιώθηκε πως δεν μας άκουγε κανείς, μου είπε με φωνή που φανέρωνε περισσή αγωνία:

— Είσαι πια ολόκληρος άντρας. Πόσες φορές δεν σου είπα πως δεν πρέπει να μιλάς ελληνικά στην μέση του δρόμου; Δε μας φθάνουν όσα μας βρήκανε; Δε φτάνει η καταστροφή πού 'πεσε πάνω μας; Θέλεις να σ' ακούσει κανείς και να 'χουμε κι άλλες φασαρίες τώρα που ο πατέρας σου είναι μακριά μας; Τόσο γρήγορα ξέχασες τι τράβηξε ο θείος Σιδερής;Είχε δίκιο. Απ' τη μέρα που έφυγε ο πατέρας μου κακήν-κακώς, η γλώσσα της είχε βγάλει μαλλί επαναλαμβάνοντας συνεχώς σε μένα και στην αδελφή μου πως, όταν περπατούσαμε στον δρόμο ή σε δημόσιο χώρο, έπρεπε νάμασταν μουγγοί. Μουγγοί από ανάγκη. Γιατί κινδυνεύαμε. Το να μιλάς ελληνικά στο δρόμο ή σε δημόσιους χώρους στην Τουρκία ισοδυναμούσε περίπου με ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ήταν σαν να διασχίζεις με τα πόδια μια Εθνική οδό χωρίς να κοιτάς ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Γιατί στην Τουρκία υπάρχει ένας Νόμος του 1932 «περί εξυβρίσεως του Τουρκισμού». Ο Νόμος αυτός ψηφίστηκε για την τρομοκράτηση και την καταπίεση των μη Τουρκικών πληθυσμών. Αρκούσε η ψευδομαρτυρία δύο ατόμων που θα έλεγαν αορίστως πως, τάχα, έβρισες την Τουρκία ή τους Τούρκους. Η καταδίκη που ακολουθούσε σήμαινε φυλάκιση χωρίς επιστροφή. Έτσι φοβόμασταν να αρθρώσουμε στον δρόμο ακόμα και μία λέξη ελληνική, γιατί κινδυνεύαμε να κατηγορηθούμε ότι βρίζαμε την Τουρκία.

Το πάθημα του θείου Σιδερή, πριν από 4 χρόνια περίπου, που γλίτωσε τη ζωή του παρά τρίχα, πληρώνοντας στα «κατάλληλα» πρόσωπα όλα όσα είχε συγκεντρώσει μια ζωή, ήταν πραγματικά πολύ χαρακτηριστικό.

Read More ->>

Όλα ξεκίνησαν ένα ζεστό απόγευμα

Κεφάλαιον Β΄ 
Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη 
Όλα ξεκίνησαν ένα ζεστό απόγευμα 

Όλα ξεκίνησαν για μας ένα ζεστό απόγευμα του Ιουλίου του 1964. Ήταν Τρίτη, που ο πατέρας μου θεωρούσε ανέκαθεν άτυχη μέρα γιατί το μεσημέρι μιας Τρίτης, στις 29 Μαΐου 1453, έπεσε η Κωνσταντινούπολη.Βρισκόταν στο κατάστημα ηλεκτρολογικών ειδών που είχε σε κεντρικό σημείο της αριστοκρατικής συνοικίας Τζιχανγκίρ. Το κατάστημα αυτό το διατηρούσε 25 ολόκληρα χρόνια και είχε περάσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του εκεί μέσα.Ο πατέρας μου ήταν, όπως όλοι τον τελευταίο καιρό, ανήσυχος. Είχαν αρχίσει απελάσεις Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη με διάφορες ανόητες προφάσεις.Ο πατέρας μου γνώριζε πολύ καλά πως η Τουρκία είχε καταστρώσει την στρατηγική της για την εξόντωση του ελληνισμού που ζούσε εκεί πολλές δεκαετίες νωρίτερα. Απλά περίμενε και αξιοποιούσε τις ευκαιρίες που παρουσιάζονταν διαχρονικά για να πετύχει την πάγια στρατηγική της.Όπως, όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, αφού χάρισε απλόχερα «διευκολύνσεις» τόσο στις Φασιστικές όσο και στις Συμμαχικές Δυνάμεις, η Τουρκία δεν έχυσε ούτε σταγόνα αίμα. Αντίθετα, θεώρησε την περίοδο αυτή σαν θαυμάσια ευκαιρία να καταφέρει ένα γερό πλήγμα στον Ελληνισμό της Πόλης.

Read More ->>

Αναχώρησις

Κεφάλαιον Γ΄
Τό Θαύμα.Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
Αναχώρησις

Οι μέρες που μεσολάβησαν μέχρι την άλλη Τρίτη το πρωί ήταν γεμάτες ένταση και τρεξίματα.

Η καταγραφή της περιουσίας μας στο σπίτι και στο μαγαζί έγινε χωρίς καθυστέρηση.

Στο σπίτι κατέγραψαν τα πάντα -έπιπλα, χαλιά ακόμα και σκεύη- τα πάντα εκτός από ρουχισμό.

Στο μαγαζί όλα τα πάγια -εργαλεία, έπιπλα- καθώς και μερικά κινητά είδη κάποιας αξίας.

Οι γνωστοί και οι φίλοι είχαν μαζευτεί στο σπίτι για να προσφέρουν τη συμπαράστασή τους. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι όμως χαμογελούσαν και μας ενθάρρυναν για την βεβαιότητα μιας καλύτερης ζωής.

Ο πατέρας μου προσπάθησε να διαθέσει το εμπόρευμα εκείνο, που επειδή ήταν ευτελούς αξίας, δεν είχε καταγραφεί με λεπτομέρεια. Μάταια βέβαια. Οι Τούρκοι καραδοκούσαν να αρπάξουν την λεία, δωρεάν. Όπως και έγινε. Στο μαγαζί εγκαταστάθηκε ένας Τούρκος που είχε ο πατέρας μου για βοηθό. Στο σπίτι αργότερα, όταν φύγαμε, ο Τούρκος θυρωρός της διπλανής πολυκατοικίας.

Ο πατέρας μου πάντως αντιμετώπιζε την κατάσταση με χαρακτηριστική ψυχραιμία.

Η μητέρα μου έδειξε τις επόμενες μέρες να ξεπερνάει το αρχικό σοκ και να συμβιβάζεται με την ιδέα μιας καινούριας αρχής.

Read More ->>

Ανάθεμα στούς γκιαούρηδες

Κεφάλαιον  Δ΄
Τό Θαύμα .Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
(Ανάθεμα στους γκιαούρηδες!)

«Θυμάστε πώς την γλύτωσα πάρα τρίχα;»

Το ίδιο βράδυ ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου δεν ήταν φυσικά δυνατόν να κοιμηθώ. Στο νου μου ήλθαν οι κουβέντες του πατέρα μου: «Θυμάστε πώς την γλύτωσα πάρα τρίχα;» Μιλούσε για την νύχτα του Σεπτέμβρη του 1955.

Ήλθε στο νου μου, σαν σε όνειρο, η σκηνή που ήμασταν μαζεμένοι στην ταράτσα του σπιτιού μας, στριμωγμένοι σε μια γωνιά με θέα στο δρόμο που θα 'πρεπε να φανεί ο πατέρας. Κι αργότερα, όταν ήρθε ο πατέρας μου, στο ίδιο σημείο, περιμέναμε με αγωνία να περάσει το κύμα του φονικού όχλου. Εκείνες οι στιγμές θα μείνουν βαθειά χαραγμένες στη μνήμη μου. Ο τρόμος και ο φόβος ότι θα δεχτούμε επίθεση μας έκανε να μοιάζουμε με ποντίκια πιασμένα στη φάκα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα ξεχάσω την εικόνα που σαν εφιάλτης χάραξε τη μνήμη μου: Φωτιές και καπνοί φαινόταν στον ουρανό, όπου κι αν έστριβες το βλέμμα σου. Οι κραυγές «Ανάθεμα στους γκιαούρηδες» «Ανάθεμα στους γκιαούρηδες», έφθαναν στ' αυτιά μας σαν φονικές σφαίρες.

Read More ->>

Απέλασις απο τήν Τουρκία

Κεφάλαιον Ε΄
Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
Απέλασις απο τήν Τουρκία

Το πρωί της 16ης Ιουλίου 1964 ο πατέρας μου απελάθηκε από την Τουρκία. Τις βδομάδες που μεσολάβησαν μέχρι τον Σεπτέμβρη περιμέναμε με αγωνία τα νέα που μας έστελνε.

«Έφτασα, είμαι καλά. Πήγα στο Παγκράτι και βρήκα την Μαρίτσα και τον Γιάννη. Ας είναι καλά οι άνθρωποι μου στάθηκαν απ' την πρώτη στιγμή. Η μοναχοκόρη τους, η Τζένη, είναι στην ηλικία της Αγγελικής, κι έτσι η Αγγελού μας θα έχει μια φιλενάδα για παρέα μόλις έρθετε κοντά μου» έγραφε στο πρώτο του γράμμα.«Βρήκα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Κόνωνος, απέναντι απ' εκεί που κάθονται ο Γιάννης με την Μαρίτσα.Είναι ένα όμορφο διώροφο σπίτι που η ιδιοκτήτριά του είναι δασκάλα και κατάγεται απ' την Μικρά Ασία. Είναι λίγο ακριβό, αλλά στην αρχή θα 'χουμε μόνο το ενοίκιο. Δε χρειάζονται τώρα έπιπλα και πολυτέλειες. Θα σας ειδοποιήσω μόλις είμαι έτοιμος. Να προσέχετε όλοι σας. Τα μάτια σας δεκατέσσερα», μας έγραφε αργότερα.

Ρουφούσαμε με λαχτάρα τα λιτά και λιγόλογα γράμματα. Μετράγαμε τις μέρες μέχρι να πάρουμε ειδοποίηση για να ξεκινήσουμε.

Read More ->>

Ανάθεμα στούς άπιστους

Κεφάλαιον ς΄

Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία
Λεωνίδα Κουμάκη
Ανάθεμα στούς άπιστους
«Γκιαουρλάρ καχρολσούν»

Συνεχίζαμε, μαζί με τη μητέρα μου και την αδελφή μου, το δρόμο μας για το Σιρκετζή. Το μπαούλο με τα υπάρχοντα μας θα περνούσε Τελωνειακό έλεγχο.

Ήμασταν σιωπηλοί. Στους τοίχους τα συνθήματα είχαν ένα και μοναδικό στόχο: Τους Έλληνες. «Βαταντάς Τούρτσε κονούς» (Συμπολίτες μιλάτε Τουρκικά) «Γκιαουρλάρ καχρολσούν» (Ανάθεμα στους άπιστους). Είχα την αίσθηση ενός πρόβατου που οδηγείται στη σφαγή. Η μητέρα μου κρατούσε την αδελφή μου σφιχτά απ' το χέρι και της είχε πει να κοιτάζει μόνο κάτω. Ποτέ δεξιά ή αριστερά.

Πολλές φορές αναρωτιόμουνα ποια άραγε να είναι τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Φαίνεται τελικά πως ο άνθρωπος είναι ένα πολύ ανθεκτικό ον. Αντέχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα απάνθρωπο, εξοντωτικό ψυχολογικό και οικονομικό αφανισμό συγκρατώντας όλες μας τις δυνάμεις, όλες μας τις αξίες. Λες και οι διώξεις, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η λεηλασία των περιουσιών μας και τώρα ο εξοστρακισμός από την πατρώα γη χαλύβδωνε τη θέληση για τη ζωή, γιγάντωνε την ορμή για νέα δημιουργία.

Read More ->>

«Δόξα τω Θεώ τω καταξιωσάντι με τοιούτον έργον επιτελέσαι»

Κεφάλαιον Ζ'

Τό Θαύμα Μιά αληθινή Ιστορία

Λεωνίδα Κουμάκη

«Δόξα τω Θεώ τω καταξιωσάντι με τοιούτον έργον επιτελέσαι. Νενίκηκά σε Σολομών!»

Είχαν μείνει μόλις 24 ώρες για την αναχώρηση μας για την Αθήνα. Ο καθ' ένας μας ζούσε στον κόσμο του. Εγώ ένοιωθα ένα απροσδιόριστο μούδιασμα και μια έλλειψη οποιασδήποτε ζωντάνιας.

Ήθελα πριν φύγουμε να κάνω ένα τελευταίο προσκύνημα στους τόπους που γεννήθηκα και έζησα τα πιο χαρούμενα χρόνια της ζωής μου. Την παραμονή της αναχώρησης μας, πήγα πρώτα στην πρώτη γειτονιά που ζήσαμε τα Σεπτεμβριανά. Στάθηκα μπροστά στο σπίτι που μέναμε κάποτε κοιτάζοντας τη μεγάλη σιδερένια του πόρτα. Θυμάμαι που λέγαμε τότε πως το υπόγειο του ήταν στοιχειωμένο. Πόσες ιστορίες δεν κυκλοφορούσαν για την Κυρία Βάσω, που καθόταν στον πρώτο όροφο και που έλεγε πως ένοιωθε στον ύπνο της μετά τα μεσάνυχτα, κάποιο χέρι να της τραβάει το πόδι. Λέγανε πως ήταν το πνεύμα του σπιτιού που έβγαινε απ' το πηγάδι που υπήρχε στο υπόγειο. Όλοι φοβόμασταν να κατεβούμε σ' εκείνο το υπόγειο κι εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι ποτέ ούτε να το πλησίασα.

Read More ->>

Σύντομη Ιστορία Εκκλησίας Γ.Ο.Χ - Πίνακας

Σύντομη Ἱστορία τῆς Μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος

καὶ περὶ τῆς  Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς Αὐτῆς

Ἔκδοση Ἱερᾶς Συνόδου

Ἡ ἡρωϊκὴ  καὶ  συνάμα  τραγικὴ αὐτὴ  Ἐποποιΐα εἶναι  ἐν πολλοῖς  ἄγνωστη στοὺς  σύγχρονους Νεο έλληνες,  ἀκόμη  καὶ  στοὺς  πιστοὺς  τῆς Ἐκκλησίας μας · εἶναι εἴτε λησμονημένη, εἴτε παραποιημένη, εἴτε ἀκόμη καὶ διαστρεβλωμένη. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη  νὰ παρουσιασθῆ μὲ τρόπο  ὑπεύθυνο,  περιεκτικό, κατα νοητὸ καὶ σύντομο.Τοῦτο  ἔχουσα  ὑπ’ ὄψιν  της ἡ Ἱερὰ  Σύνοδός  μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, ὑπὸ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο, προέβη στὴν ἔκδοση καὶ κυκλοφόρηση τῆς παρούσης ἐργασίας.  Ὁ σκοπός  της εἶναι κυρίως ἐνημερωτικός, ἀλλὰ καὶ ἀπολογητικός.Εἶναι  ἄμεση ἀνάγκη  οἱ νέες γενιές, οἱ νέοι μας, νὰ γνωρίσουν τὴν  ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ  ἀποσαφηνισθοῦν ὁρισμένα  πράγματα. Καὶ ἀκόμη, εἶναι  ἀνάγκη  νὰ διευκρινισθοῦν τὰ τῆς προελεύσεως τῆς κανονικῆς Ἱερωσύνης  μας, διότι πολλὰ δυστυχῶς λέγονται καὶ ἀκούγονται ἀπὸ ὅσους ἀγνοοῦν τὴν πραγματικότητα ἤ, τὸ χειρότερο,  τὴν παραποιοῦν καὶ κακοποιοῦν βάναυσα.Εἶναι  ἀνάγκη  νὰ ἐκτιμήσουμε  ὅλοι  μας τὸ βάρος τῆς κληρονομιᾶς καὶ εὐθύνης ποὺ  βαστάζουμε  ἐμεῖς οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, γιὰ νὰ φρονηματι σθοῦμε, νὰ ἐμπνευσθοῦμε  καὶ νὰ διδαχθοῦμε ὄχι μό νον ἀπὸ τὰ ἡρωϊκά, ἔνδοξα καὶ ἔξοχα παραδείγματα τῶν πρὸ ἡμῶν Ἀγωνιστῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ λάθη ποὺ ἔγιναν,  ὥστε νὰ μὴ ἐπαναληφθοῦν.

Read More ->>