Η Ορθοδοξία εν διωγμώ

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν
Η Ορθοδοξία εν διωγμώ

Τί λέγουν οί άγιοι τής Εκκλησίας και ή Ιστορία δια τις «ποινές» των καινοτομων και κακοδόξων ποιμένων. Πρωί τής 14ης ’Απριλίου 1926 μέ τό νέο ημερολόγιο. Ή πλατεία Μητροπόλεως έχει γεμίσει μέ ποικίλο πλήθος ανθρώπων άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέροντες, μονάχους, μονάχες, οι οποίοι συζητούν ζωηρά χειρονομώντας και κυττάζοντας προς τήν οδόν Φιλοθέης, δπου καί τά γραφεία τής Συνόδου. Σε λίγο θά έδικάζοντο από τό Συνοδικό Δικαστήριο 4 Μοναχές τής Ί. Μονής Κεχροβουνίου Τήνου, ή ήγουμένη και τρεις άδελφές, διότι έσυνέχιζαν νά μή δέχωνται τήν καινοτομία του παπικού Καλενδαρίου. Όλο σχεδόν τό Μοναστήρι είχε ακολουθήσει τήν ήγουμένη στήν ομολογία της, αλλα οι συνοδικοί θα εδικαζαν μονον αυτές, σαν «πρωταγωνίστριες τής αντιδρασεως». Σέ λίγο κατέφθασαν καί οί επτά συνοδικοί πού θά συγκροτούσαν «τήν ιεράν έξέτασιν» τής ’Ορθοδοξίας εν έτει 1926 κατά 4 Μοναζουσών! Πρόεδρος τού δικαστηρίου, ό τής έπαναστάσεως τού 1923 έκλεκτός, ό άρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Μόλις εισήλθε τελευταίος εις τήν αίθουσα ό Πρόεδρος, ένας εκ των επισκοπών προετρεψε τις Μονάχες να βάλλουν μετάνοια στον Μακαριώτατο. Ή απάντηση ήλθε από τήν Μοναχή Εύπραξία: — Θεωρούμε ότι προτιμότερο είναι ν αρχίσει ή δίκη το συντομωτερον εμείς μετάνοια σε καινοτόμους αρχιερείς δεν βάζουμε. — Τι ημερομηνία εχουμε σήμερα; ρώτησε ο Πρόεδρός άρχίζοντας τήν δίκη.

Read More ->>

«Ο τελευταίος παγκόσμιος Αυτοκράτορας »

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν
«Ο τελευταίος παγκόσμιος Αυτοκράτορας »

Στην άποκαλυπτική εποχή μας πολλά άπό τά άναφερόμενα υπό τής 'Αγίας Γραφής έσχατολογικά γεγονότα έκπληροΰνται μέ άπόλυτον άκρίβειαν. 'Η άποστασία δογματική και ήθική καλπάζει σέ λεωφόρους καΐ έξοχες, σχολεία και Ναούς, πόλεις καΐ χωριά... 'Η παρουσία της γίνεται ακόμη πιό έκδηλη λόγφ τής έφαρμάτου σιγής των υπευθύνων επισκόπων, κληρικών καΐ μοναχών, οι όποιοι ασχολούνται μόνον μέ μισθούς, προαγωγές και ανακαινίσεις τών ι. Μονών τους, ένώ ή άκαδημαϊκή θεολογία είναι σάν νά μήν ύπάρχει...Εύτυχώς πού αγρυπνούν μερικοί έκ τών λαϊκών και Μοναχών και γενικώς ό κλήρος καΐ ό λαός τού πατρώου έορτολογίου, οι όποιοι αγωνίζονται νά διατηρήσουν έαυ-τούς μακράν τής αποστασίας, ένώ συγχρόνως διά τής βιοτής των δίδουν τό καλό παράδειγμα στούς καλοπροαιρέτους.Αλλά ή άποστασία δεν περιορίζεται μόνο στόν θρησκευτικό χώρο. Ώς έγράφη έπιτυχώς: «'Υπάρχει ένα σχέδιο νά είσέλθει ή Αμερική καΐ όλα τά έθνη τής γής σέ μιά Νέα Παγκόσμια Τάξη — ή μυστική κωδική άποκρυφιστική φράση τής ένιαίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης... ’Έτσι ή πολιτική, οικονομική καΐ έκκλησιαστική έξουσία όλοκλήρου τού κόσμου θά πρέπει νά συγκεντρωθεί κάτω άπό αύτήν τήν κεντρική έξουσία, δηλαδή τόν ’Οργανισμόν 'Ηνωμένων Εθνών» (Ο.Η.Ε.).

Τά άνωτέρω σημαίνουν ότι τά γραφέντα πραγματοποιούνται και τά βήματα τού Αντιχρίστου αντηχούν ήδη στον έσχατολογικό θάλαμο τής Ιστορίας... Αυτά τά βήματα, τά καταλυτικά διά πάσαν έννοιαν θρησκείας καΐ πατρίδος περιγράφει τό βιβλίον τού άμερικανοΰ D. Kinman «Ό τελευταίος Παγκόσμιος δικτάτορας» (Εκδόσεις «Στερέωμα», Θεσ/νίκη, τηλ. 274.313), απάνθισμα του οποίου παραθέτομεν κατωτέρω.

Read More ->>

Όταν οι Φύλακες προδίδουν

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν

Δεκαετίες τώρα τό Οικουμενικό Πατριαρχείο εμπαίζει τούς Άγιορείτας. Ένώ προδίδει τήν ’Ορθοδοξίαν, συγχρόνως εγκωμιάζει —εύκαιρίας δοθείσης— καί τάς ορθοδόξους Παραδόσεις σέ έπιστολές της προς αυτούς, οι όποιοι αφορμή ζητούν νά δικαιολογήσουν τό Φανάρι, ώστε νά μή πάρουν θάρρος οι Ζηλωταί! ’Έτσι έπι δεκαετίες παίζεται ένα διπλό παιχνίδι εις βάρος τής ’Ορθοδοξίας· τό Φανάρι κοροϊδεύει τούς 'Αγιορείτας καί οί Αγιορεΐται τόν λαόν του Θεού, έλαχιστοποιοΰντες τΙς κακοδοξίες τής Κωνσταντινουπόλεως καί μεγαλοποιουντες τάς άτελείας του άνθενωτικοΰ μετώπου. Καί όχι μόνον αυτό, άλλα διώκουν καί τούς συμμοναστάς των ζηλωτάς πατέρας, προσφέροντες οΰτω «λατρεία τω πατριάρχη των»... Εϊμεθα όμως περίεργοι πώς θά δικαιολογήσουν τήν πλήρη άναγνώρισιν του Παπισμού καί τής Ούνίας ώς «άδελφών έκκλη-σιών» στό Μπελεμέντ του Λιβάνου τόν ’Ιούνιον του 1993!

«Αδελφές», λοιπόν. Εκκλησίες πλέον ό Παπισμός καί ή ’Ορθοδοξία! Αλλά τό κακό έχει καί συνέχεια. «Αδελφές ’Εκκλησίες» άνεγνωρίσθηκαν καί οί Ούνιτικές, οί όποιες κατά δηλώσεις των πατριαρχικών στήν Ρώμη (1991), καί στό Φανάρι (1992) έχουν δικαίωμα ύπάρξεως, ένώ ή Κων/λις από τόν Μάϊον του 1992 «έστειλε αντιπρόσωπό της σέ Ουκρανική Σύνοδο Ουνιτών στήν Λεόπολι τής Ουκρανίας, ό όποιος έργω καί λόγφ διεσάλπισε καί τό δικαίωμα ύπάρξεως των Ούνιτών, καί τήν πλήρη έκκλησιαστικότητα αύτών, καί τήν ταύτισι Ούνιτών καί ’Ορθοδόξων»! («’Ορθόδοξος Ένη-μέρωσις», Σεπτ. /93, σ. 36).

Read More ->>

Τό παλαιόν ήμερολόγιον και οί «συντηρητικοί»

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν
Τό παλαιόν ήμερολόγιον και οί «συντηρητικοί»

Προσφάτως ό έπίσκοπος Φλωρίνης κ. Αυγουστίνος ήσχολήθη καΐ πάλι μέ τό ημερολογιακόν θέμα. Δυστυχώς ούτε τό 1989 ούτε τό 1995 κατώρθωσε νά έμβαθύνη στην τραγικότητα τοϋ σχίσματος του 1924 καΐ των θλιβερών του συνεπειών. Παραπονεΐται στό πρόσφατο άρθρο του (Σπίθα, Φεβρ. ’95), διότι κάποιος φανατικός παλαιοημερολογίτης τό 1927 προσεπάθησε μέ ψαλίδι νά κόψη τήν γενειάδα του καινοτόμου άρχιεπισκόπου Παπαδοπούλου. Ούδέν όμως αναφέρει διά τούς φοβερούς διωγμούς τών συναδέλφων του έναντίον τών παλαιοημερολογιτών ιερέων τούς άποσχισματισμούς καΐ τά ξυρίσματα, τις άνατροπές τών Επιταφίων τους καΐ τις βεβηλώσεις τών Άχράντων Μυστηρίων έν ώρα θείας Λειτουργίας! Δύο μέτρα, δύο σταθμά! Τόν συγχωρούμε λόγω γήρατος. Θεωρεί «ρανσκολίνκους» τούς παλαιοημερολογίτας, συλλειτουργούς του όμως τούς οίκουμενιστάς, όπως τόν Μεθόδιον Φούγιαν, τόν και μετά πυρολατρών συμπροσευχηθέντα! Είναι θλιβερώτατο τό φαινόμενο τής σχιζοφρενικής διαγωγής τών λεγομένων «συντηρητικών» έπισκόπων τής Κρατικής Εκκλησίας, οί όποιοι τήν Δευτέραν χαρακτηρίζουν παναίρεσιν τόν ΟΙκουμενισμό, τήν Τρίτην συλλειτουργούν μέ κορυφαίους εκπροσώπους του καΐ τήν Τετάρτην επιθυμούν «επιστροφήν εις τό παλαιόν, τήν πρό τού 1923 τάξιν»!

Read More ->>

Ο δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας του Χριστού

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν
Ο δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας του Χριστού

ΕΙς τό περιοδικόν ΚΟΙΝΩΝΙΑ, δημοσιογραφικόν όργανον τής Πανελληνίου Ένώσεως Θεολόγων (τεύχη: Δεκ. 90, σ. 522-31 καΐ Ίαν. 91, σ. 83-98) έδημοσιεύθη αρθρον του θεολόγου κ. Άποστ. Νικολαΐδη με τίτλον: «Ό Ήλίας τής έσχατολογίας». Τό αρθρον άσχολεΐται με την δράσιν ή μή του προφήτου Ήλιού κατά τήν δευτέραν του Κυρίου παρουσίαν καί έγράφη, ώς αναφέρει ό συγγραφεύς, «μέ βάση τήν 'Αγία Γραφή καί τούς Πατέρες τής Εκκλησίας» προκειμένου νά γίνη ένα «ξεκαθάρισμα των παραστάσεων πού συνδέονται μέ τά έσχατα». Καί τούτο, διότι, ώς σημειώνει, «στις ή μέρες μας ή έσχατολογική φαντασία όργιάζει, μέ αποτέλεσμα νά ασχολούμαστε περισσότερο μέ τόν αντίχριστο... παρά μέ τόν Χριστό και τήν Βασιλεία του...» (σ. 522). Αέν θά πρέπη όμως νά λησμονή ό αγαπητός κ. Νικολαΐδης, ότι κάτι ανάλογο είχε συμβή καί μέ τόν άγιον Χρυσόστομον, πού τόν κατηγορούσαν τινές ότι άσχολεΐται πολύ μέ τόν Διάβολον, πρός τούς όποίους άπήντησεν ώς έξής: «Ποιούμεν δέ τούτο, ουκ επειδή ήδύς ήμΐν ό περί τού διαβόλου λόγος, άλλ’ έπειδή άσφαλής ύμΐν ή περί τούτου διδασκαλία· εχθρός γάρ έστι και πολέμιος· μεγάλη δέ ασφάλεια τά των εχθρών είδέναι σαφώς».

'Ο κ. Νικ. τονίζει ότι ό προφήτης Ήλίας δέν πρόκειται νά έλθη πρό τής δευτέρας παρουσίας νά κηρύξη πρός σωτηρίαν τών πιστών, ώς πιστεύουν πολλοί, καθότι, «ή  έρμηνεία αύτή στηρίζεται περισσότερο στην απόκρυφη γραμματεία, παρά στα έπίσημα κείμενα τής Εκκλησίας μας» (σ. 95).

Read More ->>

Γιατί είμαι παλαιοημερολογίτης

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου

Όταν οι Φύλακες προδίδουν

Γιατί είμαι παλαιοημερολογίτης

Απάντησις εις σχετικόν δημοσίευμα τής Ί. Μονής Γρηγορίου Αγ. Όρους

Εβδομήντα εξη χρόνια έχουν περάσει από την άντικανονικήν άλλαγήν του ήμερολογίου καί οί ύπερασπισταί τής καινοτομίας δέν παύουν να κατηγορούν τούς Ζηλωτάς των πατρώων παραδόσεων. Τούς κατηγορούν καί διαβάλλουν εύκαίρως άκαίρως, άποκαλοΰντες αύτούς σχισματικούς, κακοδόξους και προτεστάντας, επίθετα πού τόσο ταιριάζουν στούς πρωταγωνιστάς καί συμμάχους τής καινοτομίας! Εσχάτως ή Μονή Γρηγορίου τού Αγίου ’Όρους  τούς κατηγόρησε καί πάλιν εμπαθέστατα, προσπαθήσασα μετά πάσης σοφιστείας νά άθωώση όχι μόνον τούς ενόχους τού σχίσματος τού 1924, αλλά καί τούς επάξιους σημερινούς κακοδόξους διαδόχους τους! Είναι ή στάση τού ενόχου ή μάλλον τού συνενόχου, προκειμένου νά δικαιολογήση τις συνεχώς νέες προδοσίες πίστεως τού προϊσταμένου του. Μιά άγωνιώδης προσπάθεια χωρίς ελπίδα δικαιώσεως, άφού έχει ώς σύμμαχον τό ψεύδος... Καί όλα αυτά, διότι δέν έχουν τον ήρωϊσμόν καί την ταπείνωσιν ν’ άποκηρύξουν τούς ένόχους, παραδεχόμενοι τον έπαινετόν αγώνα τών Ζηλωτών πατέρων.

Μέ περισσή σοφιστεία πού θά ζήλευε καί ό διδάσκαλός τους π. Έπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, προσεπάθησαν ν’ αποδείξουν τον π. Ν. Δημαράν συκοφάντην καί άντιπαραδοσιακόν, άκριβώς διότι ήλεγξε την άντιπατερική στάση τους, αναιρώντας τάς θέσεις τους! Εμείς στό παρόν άρθρον θ’ άπαντήσωμε μόνον στήν πρώτην και κυρίαν κατηγορίαν τής Μονής Γρηγορίου. Έάν τήν άποδείξωμε ψευδή καΐ άντιπατερική, τότε και όλες οί άλλες κρημνίζονται, άφοΰ δεν θάχουν θεμέλια... Όσον άφορα τΙς λοιπές θέσεις, πιστεύομεν ότι ό π. Νικόλαος είναι ικανός νά δώση τήν δέουσαν άπάντησιν. Άντιγράφομεν τήν κυρίαν κατηγορίαν τής Μονής. «Πρώτη βασική κακοδοξία των Ζηλωτών είναι ή θεωρία, ότι επιτρέπεται ή διακοπή τής εκκλησιαστικής κοινωνίας ακόμη καΐ για μή δογματικούς λόγους. Ή άντιπατερική αυτή θεωρία, πού άθετεΐ τήν ΑΒ Σύνοδο του άγίου Φωτίου (861), άνατινάσσει κυριολεκτικά τά εκκλησιαστικά θεμέλια τού Σώματος τού Χριστού καΐ όδηγεΐ σέ καθαρό Προτεσταντισμό».

Read More ->>

«Μετήλλαξαν την άλήθειαν τού Θεού εν τω ψεύδει...»

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν

«Μετήλλαξαν την άλήθειαν τού Θεού εν τω ψεύδει...»

Ανάμικτα συναισθήματα οίκτου, ’οργής καΐ καταπλήξεως προξενεί ή περίπτωση τοϋ πανεπιστημιακού τέως καθηγητοϋ τής ’Ορθοδόξου Θεολογίας κ. Σάββα Άγουρίδη, ό όποιος με δύο βιβλία του, πού περιήλθαν εις γνώση μας τελευταίως, κακουργεί ειδεχθώς κατά τής ’Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως. Αφόρητο δε ψυχικό άλγος μάς διακατέχει, διότι ή εκ τής «ύγιαινούσης διδασκαλίας» πτώση τού εν λόγω καθηγητοϋ, έχει αφήσει άσυγκίνητο τό ’Ορθόδοξο Πανελλήνιο καί, κυρίως, τό κομμάτι τό ένασμε-νιζόμενο ή νομιζόμενο, ότι κατέχει είς βάθος τή Θεολογία των Πατέρων καΐ ότι έπαγρυπνεΐ έναντι πάσης κατ’ αυτής επιβουλής. Ούδείς βρέθηκε, από ό,τι γνωρίζουμε, ούτε έκ των συναδέλφων του, να αρθρώσει έναν, ασθενικό έστω, άντίλογο, μολονότι ή περίπτωση απαιτούσε ορυμαγδό άντιδράσεως και οξύ καΐ διεξοδικό κριτικό σφυροκόπημα. — Τό 1983 καΐ 1988, ό κύριος αύτός έξέδωσε δύο βιβλία του, ύπό τούς τίτλους, άντιστοίχως, «Ή Θρησκεία των σημερινών Ελλήνων» καΐ «Μύθος - 'Ιστορία - Θεολογία», (βραχυγραφικά εφεξής τό πρώτο «ΘHΕ» καΐ τό δεύτερο «ΜΙΘ»), στό όποιο «παρελαύνουν» δοξασίες και φρονήματα Αρειανικής τάξεως καΐ εικονοκλαστικού ήθους... ΚαΙ ναΐ μέν ό καθείς είναι ελεύθερος νά πιστεύει δ,τι θέλει, αλλά ό κ. Αγουρίδης επιμένει νά μάς τά σερβίρει ως αυθεντική ’Ορθοδοξία καί, έπιπροσθέτως, νά καταγγέλλει τούς στερρώς ερχομένους τής άληθούς πίστεως ως... άντιδραστικούς.

Κατά τούς πατέρας, άμφότεροι, ό αιρετικός καΐ ό άθεος, έκ του αύτοϋ ελατηρίου «εξακοντίζονται»: Την δαιμονική ύπερηφάνεια. Ή γνώμη γιά τό τί άπό τά δύο είναι ό κ. Άγουρίδης καΐ ή προς τον Πανοικτίρμονα Θεό προσευχή νά τόν έλεήσει, έπαφίεται, άντιστοίχως, στό ~μΐσος των άληθινών πιστών γιά τήν αίρεση καΐ τήν άθεΐα και στήν άγάπη τους γιά τόν αιρετικό καΐ τόν άθεο. Στά βιβλία αυτά έπισημάνθηκαν οκτώ τραγικώς πεπλανημένα κηρύγματα:

Read More ->>

Επιλεγόμενα

Θεωδορήτου Ιερομονάχου Αγιορείτου
Όταν οι Φύλακες προδίδουν

ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ

Δυστυχώς, ώς άποδεικνύεται από την πορείαν των πραγμάτων, ή Έλλαδική Εκκλησία από τό 1924 μέχρι σήμερα πορεύεται άπό πτώσεως εις πτώσιν, όσον αφορά την όρθόδοξον ομολογίαν καΐ την τήρησιν των ιερών Παραδόσεων. Καίτοι δέν πρωταγωνιστεί ή ιδία είς όλας τάς ανωτέρω πτώσεις, έπικροτει όμως αύτάς δι’ έργου ή τής σιωπής.

Ή πρόσφατος άντιπαράθεσις διά τήν μελετωμένην έπίσκεψιν τού πάπα είς τήν Ελλάδα έγινε αιτία νά άποκαλυφθοϋν πολλών «καρδιών διαλογισμοί», νά πέσουν προσωπεία καΐ νά άφυπνισθή τό άντιπαπικόν φρόνημα τού ορθοδόξου ποιμνίου, πού τόσα έχει ύποφέρει διά μέσου τών αΙώνων άπό τόν αίρετικόν παπισμόν. Διά μίαν άκόμη φο'ρά άπεδείχθη ότι τό ποίμνιον, όταν καθοδηγείται όρθώς, ομολογεί μετά παρρησίας τήν πίστιν του, άποστρεφόμενον καινοτομίας καΐ αιρέσεις. Τό ϊδιο ποίμνιον όδηγούμενον άπό καινοτόμους ποιμένας, άπεμπολεΐ τάς παραδόσεις του κατά τό μέτρον τής άποστασίας τών ποιμένων του, ώς συνέβη τό 1924 καΐ συνεχίζεται μέχρι τών ήμερών μας.

Διά τήν άνωτέρω έπίσκεψιν άντέδρασαν κληρικοί, μοναχοί καΐ λαϊκοί μέ ένα δυναμικόν τρόπον πού δέν μάς είχαν συνηθίσει άπό τήν δεκαετίαν του 196Θ μέχρι σήμερα. Βεβαίως καλώς έπραξαν, πράγμα πού διατρανώνει τήν έτέραν θέσιν, ότι κακώς έπραξαν μέχρι σήμερα πού δέν άντιδροΰσαν στίς χειρότερες προσβολές τής πίστεως άπό τούς οίκουμενιστάς ποιμένας των, είτε αυτοί ήσαν πατριάρχαι, αρχιεπίσκοποι ή άπλοι επίσκοποι, έσωτερικοϋ καΐ εξωτερικού.

Read More ->>

Τι σημαίνει: Μαρία – Θεοτόκος – Παναγία

Τι σημαίνει: Μαρία – Θεοτόκος – Παναγία
Μαρία

Ασφαλώς δεν είναι γνωστό σε πολύ κόσμο το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ” αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού,παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού.Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο.

Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων.Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία εθεοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανεβίβασε αυτή υπεράνω των ουρανίων δυνάμεων. Αυτά τα τρία περιέχει το όνομα Μαρία.Δόθηκε διότι έμελλε να υπηρετήσει το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας.

…» Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα.

Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις».

(Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ερμηνεία της ενάτης ωδής της Παρθένου)

Θεοτόκος

Read More ->>

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι πρός ανατολάς;

Γιατί προσευχόμαστε  στραμμένοι πρός ανατολάς;
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύσι, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνησι

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.

Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας• βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστὸς μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»

Read More ->>

Μεγάλου Αντωνίου Παραινέσεις

Μεγάλου Αντωνίου  Παραινέσεις
Περι ήθους Ανθρώπων Και Χρηστής Πολιτείας
Προίμιον
Υπο Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

       

Ο Αντώνιος ό μέγας πατήρ (της ορθοδοξίας), ο κορυφαίος στο χορό των ασκητών της ερήμου, ήκμασε επί της βασιλείας Κωνσταντίνου του Μεγάλου, γύρω στα 330 από τής γεννήσεως του Χριστού. Ήταν σύγχρονος του Μεγάλου Αθανασίου, ο όποιος έγραψε κατά πλάτος καί βάθος τον βίον του.Είχε απαλλαγή από τα πάθη καί έφθασε σε ακρότατα ύψη αρετής καί απάθειας Ονομάζει τον εαυτό του «ιδιώτην» καί ήταν αγράμματος, είχε όμως διδάσκαλο άνωθεν τη σοφία του Πνεύματος, πού συνετίζει, σωφρονίζει καί φωτίζει ψαράδες καί «νηπίους» (απλούς) ανθρώπους. Από τη σοφία αύτη φωτισμένος καί εμπνευσμένος έδωκε καί άλλες πολλές ιερές καί πνευματικές υποθήκες πού αφορούσαν διάφορες υποθέσεις, καθώς καί σοφότατες αποκρίσεις (γεμάτες πνευματικότητα) σε διαφόρους χριστιανούς, πού ζητούσαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέρη των «Γεροντικών» βιβλίων. Άλλα έκτος άπ' αυτές άφησε ό αοίδιμος καί τα εκατόν εβδομήκοντα «κεφάλαια» πού περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό.Ότι τα κεφάλαια αυτά είναι καθαρό γέννημα της«θεοειδούς» διανοίας του το επιβεβαιώνει, έκτος των άλλων, και ό οσιομάρτυς Πέτρος από την Δαμασκό. Άλλα και το ύφος της φρασεολογίας όχι μόνον αφαιρεί κάθε αμφιβολία, άλλα και κραυγάζει σ' όσους τα μελετούν από περιέργεια πώς είναι σύγχρονα της ιεράς εκείνης αρχαίας εποχής (του αγίου Πατρός).Δεν πρέπει συνεπώς ν' άπορη κανείς αν χάριν της απλότητας ξέφυγε το φραστικό ύφος και είναι κάπως παραμελημένο και αρχαϊκό.Το θαυμαστόν είναι ότι με την τόση απλότητα της φράσεως προσφέρεται τόσο μεγάλη σωτηρία και ωφέλεια σ' όσους τα διαβάζουν. Πόσο ζωηρή πειστικότητα έχουν πραγματικά οι παραινέσεις αυτές!Πόση γλύκα στάζουν και γενικά πώς αναβρύζουν το χρηστό ήθος και την σωστή ευαγγελική πολιτεία!

Πάντως θα τη γνωρίσουν την ηδονή τους όσοι θα γευθούν το πνευματικό αυτό μέλι στο «νοητό φάρυγγα» της διανοίας τους.

Read More ->>

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης καὶ ἡ σύγχρονη ἐκκοσμίκευση

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης καὶ ἡ σύγχρονη ἐκκοσμίκευση

Εἰσήγηση στὴν Α΄ συνάντηση (23.11.2016) τοῦ Ἐπιμορφωτικοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Ε΄ Ἀκαδημαϊκοῦ Ἔτους  (2016-2017)        

Εἰσηγητής: Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος

 Γενικὴ Εἰσαγωγὴ στὸ ἔργο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου Βλάχου,

«Ἐμπειρικὴ Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη».

Ἀγαπητοί μου Πατέρες,

Σᾶς καλωσορίζω στὴν πρώτη Συνάντηση τοῦ τρέχοντος ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 2016 - 2017 τῶν Ἐπιμορφωτικῶν Σεμιναρίων τῆς Μητροπόλεώς μας.

Α. Οἱ λόγοι ἐπιλογῆς κεφαλαίων τοῦ ἔργου αὐτοῦ τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη ὡς θεματολογικοῦ ἄξονα τῶν φετινῶν Ἐπιμορφωτικῶν Σεμιναρίων τῆς Μητροπόλεως Μόρφου

Γιὰ τὴ φετινὴ χρονιὰ ἔκρινα καλὸ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ κάτι πολὺ βαθύ, θὰ ἔλεγα ἀναγκαῖο γιὰ ὅλους σήμερα, τὴ Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέσα ἀπὸ τὰ συγγράμματα καὶ τὶς προφορικὲς παραδόσεις ἑνὸς πολὺ μεγάλου θεολόγου, τοῦ τελευταίου μεγάλου Ἕλληνα θεολόγου τοῦ 20οῦ αἰώνα, κατὰ τὴν ἄποψη ἀρκετῶν εἰδημόνων, τοῦ πατρὸς Ἰωάννη Ρωμανίδη. Ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ ἀφιέρωσε ὅλη του τὴ ζωὴ στὴ μελέτη τῶν δογμάτων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀλλὰ καὶ τῆς Θεολογίας τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί, ἀσφαλῶς, δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὸ τὸ σπουδαῖο ἔργο στὰ χέρια μας, χωρὶς τὴν καίρια συμβολὴ καὶ προσπάθεια ἑνὸς ἐκλεκτοῦ μαθητῆ καὶ συνεργάτη τοῦ π. Ρωμανίδη, τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου Βλάχου, ποὺ στὶς μέρες ὀρθοτομεῖ λόγον ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Παραδόσεως. Ἁπλῶς νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἅγιος Ναυπάκτου μερίμνησε νὰ ἀπομαγνητοφωνηθοῦν πάμπολλες σχετικὲς ὁμιλίες τοῦ π. Ἰωάννη, νὰ συναθροισθοῦν περὶ τὰ 2000 ἀποσπάσματα γιὰ τὸ θέμα, τὰ ὁποῖα μὲ πολὺ κόπο καὶ σοφία ἀνασυνέθεσε καὶ ἀπάρτισε τὴν ἐξαίρετη ἁρμονικὴ θεολογικὴ σύνθεση, ποὺ ἐξέδωσε τύποις πρὸς ὠφέλεια ψυχῶν καὶ οἰκοδομὴ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Read More ->>

Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος

«Πλατεία η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν, και πολλοί εισιν οι εισερχόµενοι δι’ αυτής. ότι στενή και τεθλιµµένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες  αυτήν.  Προσέχετε  δε  από  των  ψευδοπροφητών,  οίτινες  έρχονται  προς  υµάς εν  ενδύµασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες. από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς…Ου πας ο λέγων µοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέληµα του πατρός µου του εν τοις ουρανοίς. πολλοί ερούσί µοι εν εκείνη τη ηµέρα, Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόµατι προεφητεύσαµεν, και τω σω ονόµατι δαιµόνια εξεβάλοµεν, και τω σω ονόµατι δυνάµεις πολλάς εποιήσαµεν; και τότε οµολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υµάς· αποχωρείτε απ’ εµού οι εργαζόµενοι την ανοµίαν.Πας ουν όστις ακούει µου τους λόγους τούτους και ποιεί αυτούς, οµοιώσω αυτόν ανδρί φρονίµω,όστις ωκοδόµησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν» (Ματθ. 7:14-16, 21-24).

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Read More ->>

Πρόλογος στην τέταρτη έκδοση

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
Πρόλογος στην τέταρτη έκδοση

Στις 10 Μαΐου του 1976, ο π. Σεραφείµ Ρόουζ οδηγούσε προς τον τόπο διαµονής του, στο µοναστήρι του αγίου Γερµανού στα βουνά της Βόρειας Alaska. Ερχόταν από το Oregon, όπου είχε πάρει ένα φορτίο από το πρωτοεκδιδόµενο βιβλίου του «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του µέλλοντος» - ένα βιβλίο που µια µέρα θα γινόταν πνευµατικός δυναµίτης, ιδιαίτερα στη Ρωσία. Το βιβλίο ήταν µια εξέταση των σύγχρονων θρησκευτικών φαινοµένων, συµπτωµάτων της «νέας θρησκευτικής συνείδησης» η οποία προετοίµαζε το δρόµο για µια παγκόσµια θρησκεία και σηµατοδοτούσε την αρχή µιας «δαιµονικής πεντηκοστής» στους εσχάτους καιρούς. Ποτέ πριν δεν είχε γραφτεί µια τόσο διεισδυτική ανάλυση των πνευµατικών ρευµάτων του 20ου αιώνα, επειδή µέχρι τώρα κανείς δεν τα είχε µελετήσει τόσο επισταµένα, µε βάση την άχρονη σοφία των Αγίων Πατέρων.Στην αρχή και στο µέσον της δεκαετίας του 1970, όταν ο π. Σεραφείµ έγραφε το βιβλίο του, πολλά από τα φαινόµενα που περιέγραφε θεωρούνταν µέρος ενός παρεκτρεπόµενου «περιθωρίου». Αλλά εκείνος είδε αυτό που ερχόταν: είδε ότι το «περιθώριο» θα γινόταν όλο και περισσότερο το κυρίαρχο ρεύµα, είδε την τροµακτική ενότητα σκοπού πίσω από ένα µεγάλο φάσµα εξωτερικά ξεχωριστών φαινοµένων, και είδε το αποτέλεσµα όπου αυτά στόχευαν να διαγράφεται απειλητικό στον ορίζοντα. Καθώς ταξίδευε νότια µε το βιβλίο, το οποίο επρόκειτο να ρίξει τη µάσκα των πιο απατηλών µορφών δαιµονικής πλάνης του καιρού µας, ταίριαζε να σταµατήσει σ’ ένα πυρήνα του νεοπαγανισµού στην Αµερική: Το όρος Shasta. Θεωρούµενο από κάποιους ως ιερό βουνό των αρχικών Ινδιάνων κατοίκων, το όρος Σάστα ήταν από καιρό κέντρο αποκρυφιστικών δραστηριοτήτων και εγκαταστάσεων, που τώρα αυξάνονταν εκεί. Ο π. Σεραφείµ οδήγησε µέρος του ανηφορικού δρόµου µε το φορτίο του από βιβλία. Στάθηκε στη σκιά του τεράστιου βουνού, σ’ ένα σηµείο όπου γίνονταν συχνά νεοπαγανιστικές γιορτές, και έψαλε πασχαλινούς ύµνους, έψαλε για την Ανάσταση του Χριστού και τη νίκη Του πάνω στο σατανά και το νόµο του θανάτου. Στο µυαλό του ήρθε µια σκέψη που του είχε ξανάρθει παλιότερα: «Θα ‘πρεπε να έρθει ένας Ορθόδοξος ιερέας και να ευλογήσει το βουνό µε αγιασµό»!

Read More ->>

Εισαγωγή .

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
Εισαγωγή 

Ο «διάλογος µε τις µη χριστιανικές θρησκείες» Η εποχή µας είναι µια πνευµατικά ανισόρροπη εποχή, στην οποία πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί βρίσκονται «κυµαινόµενοι και παρασυρόµενοι από κάθε άνεµο της διδασκαλίας, µέσα στη δολιότητα των ανθρώπων, µέσα στην πανουργία τους προς το σκοπό της µεθοδικής παραπλάνησης» (Εφεσ. 4:14). Φαίνεται πραγµατικά να έχει έρθει ο καιρός όπου οι άνθρωποι «δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά θα συσσωρεύσουν δασκάλους σύµφωνα µε τις δικές τους επιθυµίες, επειδή θα αισθάνονται γαργαλισµό στ’ αυτιά τους, και από µεν την αλήθεια θα αποστρέψουν την ακοή τους, θα τραπούν δε προς τους µύθους.» (Β’ Τιµοθ. 4:3-4). ∆ιαβάζει κανείς µε κατάπληξη για τις τελευταίες πράξεις και διακηρύξεις του Οικουµενιστικού κινήµατος. Στο πιο λεπτό επίπεδο, Ορθόδοξοι θεολόγοι που αντιπροσωπεύουν την αµερικανική διαρκή Συνδιάσκεψη Ορθοδόξων Επισκόπων και άλλα επίσηµα Ορθόδοξα Σώµατα διεξάγουν «διαλόγους» µε Ρωµαιοκαθολικούς και Προτεστάντες κι εκδίδουν «κοινά ανακοινωθέντα» µε θέµατα όπως η Θεία Ευχαριστία, η πνευµατικότητα, και τα παρόµοια – χωρίς καν να πληροφορούν τους ετεροδόξους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στην οποία όλοι είναι προσκεκληµένοι, ότι µόνο τα δικά της Μυστήρια είναι χορηγοί χάριτος, ότι η Ορθόδοξη πνευµατικότητα µπορεί να γίνει κατανοητή µόνο από αυτούς που την ξέρουν εµπειρικά µέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ότι όλοι αυτοί οι «διάλογοι» είναι µια συµβατική καρικατούρα της γνήσιας χριστιανικής συνοµιλίας – µιας συνοµιλίας που έχει σκοπό τη σωτηρία ψυχών. Πράγµατι, πολλοί από τους Ορθοδόξους που συµµετέχουν σ’ αυτούς τους «διαλόγους» ξέρουν ή υποπτεύονται ότι δεν υπάρχει χώρος για Ορθόδοξη µαρτυρία, ότι η ίδια η ατµόσφαιρα του οικουµενιστικού «φιλελευθερισµού» ακυρώνει οποιαδήποτε αλήθεια µπορεί να ειπωθεί σ’ αυτούς· αλλά σωπαίνουν, γιατί το «πνεύµα των καιρών» σήµερα είναι συχνά δυνατότερο από τη φωνή της Ορθόδοξης συνείδησης. (Βλ. «Diakonia», 1970, Νο 1, π. 72·

Read More ->>

Τα θέλγητρα του Ινδουϊσµού

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
Τα θέλγητρα του Ινδουϊσµού

Ήµουν µόλις 16 χρόνων όταν δύο γεγονότα άλλαξαν την πορεία της ζωής µου. Πήγα στο ∆οµινικανό Καθολικό γυναικείο µοναστήρι του αγίου Ραφαήλ και συνάντησα για πρώτη φορά το Χριστιανισµό. Την ίδια χρονιά συνάντησα τον Ινδουϊσµό στο πρόσωπο ενός Ινδού µοναχού, ενός Swami, ο οποίος έγινε σύντοµα ο γκουρού, ή δάσκαλός µου. Μια µάχη είχε αρχίσει, αλλά δεν ήµουν ικανή να το καταλάβω για είκοσι χρόνια σχεδόν. Στο µοναστήρι διδάχτηκα τις βασικές αλήθειες του Χριστιανισµού. Εδώ βρίσκεται η δύναµη του ταπεινού και µια παγίδα για τον υπερήφανο. Ο άγιος Ιάκωβος έγραψε αληθινά: «Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερηφάνους, και δίνει χάρη στους ταπεινούς» (Ιάκ. 4:6). Και πόσο υπερήφανη ήµουν· δεν παραδεχόµουν την ύπαρξη του προπατορικού αµαρτήµατος, ούτε την ύπαρξη της κόλασης. Και είχα πολλά επιχειρήµατα εναντίον τους. Μια µοναχή πολύ φιλάνθρωπη µου έδωσε το κλειδί όταν είπε: «Προσευχήσου για το δώρο της πίστης». Αλλά η εκπαίδευση του Σουάµι είχε ήδη αποκτήσει επιρροή πάνω µου, και νόµιζα   ότι είναι υποτιµητικό να παρακαλάς κάποιον, ακόµα και το Θεό. Πολύ αργότερα θυµήθηκα τι µου είχε πει. Χρόνια αργότερα, ο σπόρος χριστιανικής πίστης που είχε φυτευτεί µέσα µου πρόβαλε µέσα από µια απέραντη θάλασσα απελπισίας. Με τον καιρό η φύση των βιβλίων που είχα φέρει µαζί µου στο σχολείο, όλα καλυµµένα µε µονόχρωµα καλύµµατα, αποκαλύφθηκε. Βιβλία όπως η Bhagavad Gita, οι Upanishads, η Vedantasara, η Ashtavakra Samhita…

Read More ->>

Ο σκοπός του Ινδουϊσµού:

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
5. Ο σκοπός του Ινδουϊσµού:

Η παγκόσµια θρησκεία Έµεινα κατάπληκτη βλέποντας την εισβολή που είχε κάνει ο Ινδουϊσµός κατά τη διάρκεια της απουσίας µου από τον Χριστιανισµό. Μπορεί να φαίνεται παράξενο το ότι ανακάλυψα όλες αυτές τις αλλαγές µε µιας. Αυτό έγινε γιατί ο γκουρού µου διατηρούσε κυριαρχία πάνω σε κάθε µου πράξη, κι όλον αυτό τον καιρό ζούσα, χωρίς υπερβολή, αποµονωµένη – ακόµα και µέσα στον κόσµο. Οι αυστηρές εντολές του Σουάµι µε εµπόδιζαν από το να διαβάζω οποιαδήποτε χριστιανικά βιβλία ή από το να µιλάω µε Χριστιανούς. Παρ’ όλα τα υποκριτικά λόγια, ότι όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, οι Σουάµι ξέρουν ότι ο Χριστός είναι η Νέµεσή τους. Έτσι για είκοσι χρόνια ήµουν ολοκληρωτικά απορροφηµένη στη µελέτη της ανατολικής φιλοσοφίας και στην πρακτική των ασκήσεων και της πειθαρχίας της. ∆ιατάχτηκα από τον γκουρού µου να πάρω ένα δίπλωµα στη φιλοσοφία και την ανθρωπολογία, αλλά αυτά ήταν µόνο πάρεργα που γέµιζαν το χρόνο µεταξύ των σηµαντικών κοµµατιών της ζωής µου: το χρόνο µε τον Σουάµι και το χρόνο µε τις διδασκαλίες και τις πρακτικές της Βεδάντα. Η αποστολή του Σουάµι Βιβεκανάντα έχει εκπληρωθεί σε πολλά επί µέρους σηµεία, αλλά ένα µέρος ακόµα δεν έχει περατωθεί. Αυτό είναι η ίδρυση µιας παγκόσµιας θρησκείας. Σ’ αυτό βρίσκεται η τελική νίκη του διαβόλου. Επειδή η Παγκόσµια Θρησκεία δεν µπορεί να περιέχει καθόλου «ατοµιστικές µισαλλόδοξες» ιδέες δεν θα έχει τίποτα κοινό µε το Χριστιανισµό, εκτός από τη σηµασιολογία του. Ο «κόσµος» και η «σάρκα» µπορούν να είναι φωτιά στη σόµπα και στην καµινάδα, αλλά η Παγκόσµια Θρησκεία θα είναι µια ολική πυρκαγιά για το Χριστιανισµό. Το ζήτηµα σε όλα αυτά είναι ότι ο Ιησουΐτης ιερέας Teilhard de Chardin έχει ήδη θέσει το θεµέλιο για ένα «Νέο Χριστιανισµό», ο οποίος είναι ακριβώς όπως οι προδιαγραφές του Σουάµι Βιβεκανάντα για την Παγκόσµια Θρησκεία. Ο Teilhard de Chardin αποτελεί παρεκτροπή επειδή, αντιθέτως µε τους παραδοσιακούς θεολόγους της Ρώµης, εκτιµάται πάρα πολύ από τον λόγιο κλήρο ο οποίος, µε επιείκεια, πιστεύω ότι δεν έχει ιδέα για τι πράγµα µιλάει, γιατί οι ιδέες του Teilhard είναι σε ένα µεγάλο βαθµό λογοκλοπία από τη Βεδάντα και την Τάντρα, κολληµένες µαζί µε φρασεολογία που ηχεί χριστιανική και έντονα χρωµατισµένες µε εξελικτισµό

Read More ->>

Η « Νέα θρησκευτική συνειδητότητα »

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
5. Η « Νέα θρησκευτική συνειδητότητα »:

Το πνεύµα των ανατολικών λατρειών το 1970 Τα τρία είδη «χριστιανικού διαλογισµού» που περιγράφηκαν πιο πάνω είναι µόνο η αρχή· σε γενικές γραµµές, µπορεί να ειπωθεί ότι η επίδραση των ανατολικών θρησκευτικών ιδεών και πρακτικών πάνω στην κάποτε χριστιανική ∆ύση έφτασε σε καταπληκτικές διαστάσεις στη δεκαετία του 1970. Ειδικά στην Αµερική, που µόλις δυο δεκαετίες πριν ήταν ακόµα θρησκευτικά «επαρχιακή» (εκτός από µερικές µεγάλες πόλεις), µε πνευµατικό ορίζοντα κατά πολύ περιορισµένο στο Ρωµαιοκαθολικισµό και τον Προτεσταντισµό, παρατηρήθηκε ένας καταπληκτικός πολλαπλασιασµός ανατολικών (και ψευδοανατολικών) θρησκευτικών λατρειών και κινήσεων. Η ιστορία του πολλαπλασιασµού µπορεί να ανάγεται στην ανήσυχη απογοήτευση της µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο γενιάς, που πρωτοεκδηλώθηκε στη δεκαετία του 1950, στην άδεια διαµαρτυρία και την ηθική ελευθεριότητα της «γενιάς beat», της οποίας το ενδιαφέρον για τις ανατολικές θρησκείες ήταν αρχικά µάλλον ακαδηµαϊκό, και κυρίως ένα σηµείο δυσαρέσκειας από τον «Χριστιανισµό». 

Read More ->>

« Σημεία από τον Ουρανό »:

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος
« Σημεία από τον Ουρανό »:

Μια Ορθόδοξη χριστιανική κατανόηση του αγνώστο υ ταυτότητας ιπτα µ ένων αντικει µ ένων (UFO) Οι δεκαετίες µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, που έγιναν µάρτυρες της καταπληκτικής αύξησης των ανατολικών θρησκευτικών λατρειών και της επιρροής τους στη ∆ύση, είδαν επίσης την αρχή και την εξάπλωση ενός παράλληλου φαινοµένου το οποίο, παρ’ ότι µε την πρώτη µατιά φαίνεται εντελώς άσχετο µε τη θρησκεία, µε µια πιο προσεκτική εξέταση αποδεικνύεται να είναι σηµείο της «µεταχριστιανικής» εποχής και της «νέας θρησκευτικής συνειδητότητας» όσο και οι ανατολικές λατρείες. Αυτό είναι το φαινόµενο των αγνώστου ταυτότητος ιπταµένων αντικειµένων», τα οποία δήθεν έχουν θεαθεί σχεδόν σε κάθε σηµείο του κόσµου, αφ’ ότου ο πρώτους «ιπτάµενος δίσκος» εντοπίστηκε το 1947. Η ανθρώπινη µωροπιστία και πρόληψη – που σήµερα δεν είναι λιγότερο παρούσες απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας – έκαναν αυτό το φαινόµενο να συνδεθεί σε κάποιο βαθµό µε τους «παλαβούς περιθωριακούς» του κόσµου των λατρειών· αλλά υπήρξε επίσης και ένα επαρκώς σοβαρό και υπεύθυνο ενδιαφέρον γι’ αυτό, ώστε να παραχθούν αρκετές κυβερνητικές έρευνες κι ένας αριθµός βιβλίων από αξιόπιστους επιστήµονες. Αυτές οι έρευνες δεν έφτασαν σε θετικό αποτέλεσµα όσον αφορά την αναγνώριση των αντικειµένων ως φυσική πραγµατικότητα. 

Read More ->>

Η « Χαρισµατική Αναζωπύρωση » ως σηµείο των καιρών

Ιερομόναχου Serapheim Rose
Η Ορθοδοξία και η θρησκεία τού μέλλοντος

7. Η « Χαρισµατική Αναζωπύρωση » ως σηµείο των καιρών

«Ο Costa Deir πήρε το µικρόφωνο και µας είπε πόσο βαρειά ήταν η καρδιά του για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ζήτησε από τον Επισκοπιανό π. Driscoll να προσευχηθεί, να σαρώσει το Άγιο Πνεύµα την Εκκλησία αυτή όπως σάρωνε τη Καθολική Εκκλησία. Καθώς ο π. Driscoll προσευχόταν ο Costa Deir έκλαιγε στο µικρόφωνο. Την προσευχή ακολούθησε ένα µεγάλο µήνυµα σε γλωσσολαλιά, και µια εξίσου µεγάλη ερµηνεία του που έλεγε ότι οι προσευχές είχαν εισακουστεί και το Άγιο Πνεύµα θα έπνεε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και θα την αφύπνιζε... Εκείνη την ώρα υπήρχε τόσο κλάµµα και φωνές, που οπισθοχώρησα συναισθηµατικά απ’ όλα αυτά... Εν τούτοις άκουσα τον εαυτό µου να λέει κάτι εκπληκτικό: ‘’Κάποια µέρα όταν θα διαβάζουµε πως κινείται το Πνεύµα µέσα στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, ας θυµηθούµε ότι ήµασταν εδώ τη στιγµή που άρχισε’’» Έξι µήνες αφ’ ότου το γεγονός που περιγράφεται εδώ συνέβη σε µια διοµολογιακή «χαρισµατική» συνάθροιση στο Seattle, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί άρχισαν πράγµατι να ακούν ότι το «χαρισµατικό πνεύµα» εκινείτο στην ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Read More ->>