Παραμονή Αναλήψεως
( Ο άγρυπνος )
Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους , τα χώματα άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους . Ο μπάρμπα Λύσαντρος , Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα ξωκκλήσια . Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα .Δεν απόχτησε φαμίλια δικιά του . Από παιδάκι μικρό ορφάνεψε από τους Άγιους γονιούς του , τότες πεθαίνανε απ το τίποτα οι ανθρώποι , και έμενε μαζί με την αδερφή του και έπειτα με την δική της οικογένεια στο σπίτι με το μεγάλο περιβόλι, με τις ελιές , τις πορτοκαλιές , τις λεμονιές και τις ροδιές , τα ζωντανά και όλου του Θεού τα καλά. Αγρότες και οι δυο τους τα καταφέρανε καλά με την γη που τους άφησαν πίσω οι γονήδες τους . Τη σεβάστηκαν και εκείνη τους σεβάστηκε χαρίζοντάς τους γενναία τον επιούσιο και την μακαρία ελεημοσύνη που δεν την λησμόνησαν ποτές τους. Όλοι τον αγαπάγανε για την καλοσύνη του , την γαλήνια όψη του προσώπου του και την σιγανή του φωνή που δεν την ύψωσε ποτέ , ακόμα και όταν κάποιοι τον κοροϊδεύανε φωναχτά ένα απόγευμα στο καφενείο αλλοπαρμένο και αλλαφροΐσκιωτο . Ίσα- ίσα που αυτούς συνέχεια τους χαιρέτιζε με αγάπη απροσποίητη , όποτε κι όπου κι αν τους έβλεπε , που κάποια στιγμή σταματήσανε και δεν τον ξαναπειράξανε . Αυτό που χαιρότανε πολύ να το ακούει ο μπάρμπα Λύσαντρος ήτανε όμως ένα προσωνύμι που του είχανε ταιριάξει τα ανήψια του , της αδερφής του τα παιδιά που τον αγαπάγανε σαν τον Πατέρα τους , που τον χάσανε τα καψερά άδικα από χέρι αδερφικό στα τρισκατάρατα του εμφυλίου τα χρόνια
Read More ->>
Αναρτήσεις
