Παραμονή Αναλήψεως Ο Άγρυπνος

Παραμονή Αναλήψεως
( Ο άγρυπνος )

Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους  , τα χώματα  άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους . Ο μπάρμπα Λύσαντρος , Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους  της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα   ξωκκλήσια . Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα .Δεν απόχτησε φαμίλια δικιά του . Από παιδάκι μικρό ορφάνεψε από τους Άγιους  γονιούς του  , τότες πεθαίνανε απ το τίποτα οι ανθρώποι ,  και έμενε μαζί με την αδερφή του και έπειτα με την δική της οικογένεια στο σπίτι  με το μεγάλο περιβόλι, με τις ελιές , τις  πορτοκαλιές ,  τις λεμονιές και τις ροδιές , τα ζωντανά και όλου του Θεού τα καλά. Αγρότες και οι δυο τους τα καταφέρανε καλά με την γη που τους άφησαν πίσω οι γονήδες τους . Τη σεβάστηκαν και εκείνη  τους σεβάστηκε χαρίζοντάς  τους  γενναία τον επιούσιο και την  μακαρία ελεημοσύνη που δεν την λησμόνησαν  ποτές τους.  Όλοι τον αγαπάγανε για την καλοσύνη του , την γαλήνια όψη του προσώπου του και την σιγανή του φωνή που δεν την ύψωσε ποτέ , ακόμα και όταν κάποιοι τον κοροϊδεύανε φωναχτά ένα απόγευμα στο καφενείο αλλοπαρμένο και αλλαφροΐσκιωτο . Ίσα- ίσα που αυτούς συνέχεια τους χαιρέτιζε με αγάπη απροσποίητη ,  όποτε κι όπου κι αν τους έβλεπε , που κάποια στιγμή σταματήσανε και δεν τον ξαναπειράξανε . Αυτό που χαιρότανε πολύ να το ακούει ο  μπάρμπα Λύσαντρος  ήτανε όμως  ένα προσωνύμι που του είχανε ταιριάξει  τα ανήψια του , της αδερφής του τα παιδιά που τον αγαπάγανε σαν τον Πατέρα τους , που τον χάσανε τα καψερά  άδικα από χέρι αδερφικό στα τρισκατάρατα του εμφυλίου τα χρόνια

Read More ->>

Η Ανάληψη του Κυρίου

Η Ανάληψη του Κυρίου
(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ὅταν τὰ χελιδόνια μένουν ἀπὸ τροφὴ καὶ τὸ κρύο πλησιάζει, ξεκινοῦν τὸ ταξίδι τους γιὰ τὰ θερμὰ κλίματα. Ἐκεῖ θὰ βροῦν πολὺ ἥλιο καὶ ἀρκετὴ τροφή. Ἕνα χελιδόνι πετᾶ μπροστά, δοκιμάζει τὸν ἀέρα καὶ δείχνει τὸ δρόμο. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα χελιδόνια ἀκολουθοῦν τὴν πορεία του.

Ὅταν οἱ ψυχὲς μας μένουν ἀπὸ τροφὴ στὸν ὑλικὸ κόσμο κι ὅταν ἡ κρυάδα τοῦ θανάτου πλησιάζει, τότε τί καλὰ θὰ ἦταν νὰ ὑπῆρχε ἕνα χελιδόνι σὰν κι ἐκεῖνο, νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ τόπο θερμό, ὅπου θὰ βρίσκαμε πολλὴ πνευματικὴ ζέστη καὶ τροφή! Ὑπάρχει ἄραγε τέτοιος τόπος; Καὶ μποροῦμε ἄραγε νὰ βροῦμε τέτοιο χελιδόνι;

Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει κανένας πού νὰ μπορεῖ νὰ δώσει ἀξιόπιστη ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό. Μόνο ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καὶ μάλιστα μὲ βεβαιότητα. Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τὸ κομμάτι ἐκεῖνο τοῦ παραδείσου πού νοσταλγεῖ ἡ ψυχή μας, τώρα πού ζεῖ στὸ παγωμένο σύθαμπο τῆς ἐπίγειας ὕπαρξής μας. Γνωρίζει ἐπίσης τὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο χελιδόνι, τὸ πρῶτο πού πετάει πρὸς τὸν τόπο τῆς νοσταλγίας, τῆς ἐπαγγελίας, πού διαλύει τὸ σκοτάδι, διαπερνᾶ μὲ τὰ δυνατὰ φτερὰ του τὴ βαριὰ ἀτμόσφαιρα ἀνάμεσα σὲ γῆ καὶ οὐρανὸ κι ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ τὸ σμῆνος πού ἀκολουθεῖ. Κι ἀκόμα ἡ στρατευόμενη Ἐκκλησία στὴ γῆ θὰ σοῦ πεῖ γι’ ἀμέτρητα σμήνη χελιδονιῶν πού ἀκολούθησαν τὸ πρῶτο Χελιδόνι καὶ πέταξαν μαζί Του στὸν εὐλογημένο τόπο, ὅπου ἀφθονοῦν ὅλα τ’ ἀγαθὰ, τὸν τόπο τῆς αἰώνιας ἄνοιξης.

Read More ->>

Ανάληψη, η δοκιμασία του λογικού

Ανάληψη, η δοκιμασία του λογικού
(Φώτης Κόντογλου)

Ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει καμιά σχέση με το υπερφυσικό. Δεν πιστεύει πως υπάρχει τίποτα πέρα από τα φυσικά φαινόμενα, και πολύ περισσότερο δεν πιστεύει πως μπορεί να γίνει τίποτα έξω από τους φυσικούς νόμους. Όχι μοναχά ο άθρησκος άνθρωπος, μα κι αυτός που λέγει πως είναι Χριστιανός, κι αυτός δεν πιστεύει στα υπερφυσικά. Ο Χριστιανισμός έχει γίνει για πολλούς ένα σύστημα λογικό και ηθικό, ώστε να μην έρχεται σε αντίθεση με τη λογική τους. Ενώ η βάση της θρησκείας αυτής είναι το υπερφυσικό, οι σημερινοί Χριστιανοί κρατήσανε απ’ αυτή ό,τι δεν χρειάζεται την πίστη για να το παραδεχθούνε, κι ό,τι είναι αποκαλυπτικό το πετάνε ή το παρασιωπούνε.

Αλλά, αληθινός Χριστιανός δεν είναι κανένας αν δεν εξοικειωθεί με το θαυμαστό και το υπερφυσικό. «Δει υπέρ την επιστήμην δραμείν», όπως λέγει ο Πλωτίνος. Αλλά αυτό, για τους «λογικούς» ανθρώπους, είναι τρέλλα. Κατά την ελληνική φιλοσοφία θάτανε ανόητος ο άνθρωπος που θα περιφρονούσε τη λογική. Ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκαρντ λέγει: «Το να πιστεύει κανένας εναντίον της λογικής είναι μαρτύριο». Η δίψα της γνώσης βασανίζει τον άνθρωπο. Για όποιον, με τη χάρη του Θεού, λυτρώθηκε απ’ αυτή τη δίψα, το να πιστεύει κάποια πράγματα που δεν τα παραδέχεται το λογικό του, όχι μοναχά δεν είναι μαρτύριο, αλλά λύτρωση από μια τυραννική δύναμη. Πιστεύει πως ο Θεός είναι αυτός η πηγή όλων των φυσικών νόμων, κι όχι σκλάβος τους. 

Read More ->>

Αμαρτήματα θανάσιμα και συγγνωστά

Αμαρτήματα θανάσιμα και συγγνωστά
(Δημήτριος Παναγόπουλος)

Πολλές φορές ακούμε να γίνεται λόγος, τόσο για θανάσιμα, όσο και για συγγνωστά αμαρτήματα, και είναι αλήθεια ότι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε να κάνουμε την διάκριση αυτή.

Επειδή, λοιπόν, η διάκριση της αμαρτίας είναι απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, θα αναφέρουμε λίγα πράγματα για τα δύο αυτά αμαρτήματα, θανάσιμα και συγγνωστά, για να γνωρίζουμε πού βαδίζουμε. Διότι πολλοί από εμάς υποπίπτουμε σε θανάσιμα αμαρτήματα και λέμε, α, δεν είναι τίποτε αυτό! Και το αντίθετο, υποπίπτουμε σε συγγνωστά και νομίζουμε ότι έχουμε αμαρτήσει θανάσιμα και απελπιζόμαστε.

α) Για τα θανάσιμα.

Τα θανάσιμα αμαρτήματα, κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Κορέσσιο και των Ιεροσολύμων Χρύσανθο, όπως αναφέρει ο άγιος Νικόδημος, είναι τα προαιρετικά εκείνα αμαρτήματα που προσβάλλουν την μεταξύ ημών και Θεού αγάπη, ή την αγάπη μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον, και καθιστούν τους αμαρτάνοντες ενόχους αιωνίου Κολάσεως. Και η μεταξύ ημών και Θεού αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα βλασφημήσουμε Αυτόν, ενώ η μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα φονεύσουμε κάποιον.

Τα αμαρτήματα λοιπόν αυτά που λέγονται θανάσιμα είναι τα εξής: 1) η Υπερηφάνεια, 2) η Φιλαργυρία, 3) η Πορνεία, 4) ο Φθόνος, 5) η Γαστριμαργία, 6) ο Θυμός και 7) η Ακηδία (ή Αμέλεια). Από αυτά τα επτά βασικά αμαρτήματα πηγάζουν όλα τ’ άλλα. Το τι δε ακριβώς γεννά το καθένα από αυτά μάς το σημειώνει ο Γαβριήλ Φιλαδελφείας στην Ορθόδοξη Ομολογία του, όπως και ο Νικόλαος Βούλγαρης, που γράφουν τα εξής:

Read More ->>

Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος

ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Πατήρ Ευθύμιος Μπαρδάκας

Τό πόσο σημαντικό εἶναι τό ὃ,τι ἡ Πίστις μας προτάσσεται είς τήν ἒκφρασιν αὐτήν, γίνεται φανερό, ἀπό τήν σφοδράν ἐπιθυμίαν τῶν Σουλτάνων, τῶν Πασάδων κ.λπ. οἱ ὁποῖοι, τό ΠΡΩΤΟΝ πού ζητοῦσαν ἀπό τούς Ἓλληνες, δέν ἦταν νά δηλώσουν «Τοῦρκοι», ἀλλά «ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΟΥΝ»…!

Αὐτός ὁ ὑπερήφανος, ἐργατικός, ἱκανότατος, μαχητικός καί ἀσυμβίβαστος Λαός, ὁ Λαός μας, ὁ Ἑλληνικός Λαός, ἦταν ΠΑΝΤΟΤΕ ὑπό «διωγμόν», ἀπό αὐτούς οἱ ὁποῖοι, ἀγνώμονες ὂντες, δεν μποροῦσαν νά φθάσουν στό ὓψος καί στό μεγαλεῖο του.

Μή νομίσετε πώς αὐτά ἀποτελοῦν τήν ἒκφραση κάποιων «ρατσιστικῶν» τάσεων ἢ κακῶς ἐννοουμένης «προγονλατρείας» κ.λπ.

Ὡς Λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, ἒχω ΠΛΗΡΗ ἐπίγνωσιν τῆς ἰσοτίμου ἀξίας ΟΛΩΝ τῶν ἀνθρώπων ἒναντι Τοῦ Κυρίου μας καί συνεπῶς, κάθε «ρατσιστική» ἢ «σωβινιστική» θέσις ἢ καί σκέψις ἀκόμα, εἶναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ πέραν καί ἒξω τῶν «Πιστεύω» μας.

Read More ->>

Ο Σταυρός του Ναζωραίου

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥ

Μια φορά και έναν καιρό, μέσα στο μεγάλο δάσος, ζούσε ένα πελώριο δέντρο που το έλεγαν χαμομήλι.

Φάνταζε ανάμεσα στα άλλα δέντρα, για το χοντρό του κορμό και τα μεγάλα του κλαδιά!

Περήφανα κάθε πρωί, άνοιγε τα πράσινα φύλλα του, τα τέντωνε καμαρωτά, και από την πολλή του περηφάνια δεν έκανε παρέα με κανένα από τα υπόλοιπα δέντρα. Όμως επειδή ο καλός μας Θεός τιμωρεί τους υπερήφανους, ακούστε τι έπαθε. Ένα πρωί ήρθαν στο δάσος κάτι

ξυλοκόποι. Τα δέντρα παραξενεμένα σιγοψιθύριζαν μεταξύ τους, τι ήθελαν εδώ. Προς μεγάλη τους έκπληξη τους ρώτησε και το χαμομήλι, και τότε του απάντησαν ότι έψαχναν να βρουν τον πιο χοντρό κορμό, για να

φτιάξουν τον Σταυρό του Ναζωραίου Αχ! Αναστέναξε η ελιά.

Κάποτε κάθισε στον ίσκιο μου να ξεκουραστεί. Ο Ναζωραίος βοηθάει τους πονεμένους και τους άρρωστους.

Εγώ δεν τον δίνω τον κορμό μου, είπε αποφασιστικά τελειώνοντας την κουβέντα της η ελιά.

Συγκινημένοι το Πεύκο και η Λεύκα είπαν πως ούτε κι και κείνοι θα έδιναν τον κορμό τους. Στο μεταξύ οι ξυλοκόποι έβγαλαν τα τσεκούρια, σήκωσαν τα μανίκια τους, και άρχισαν να κόβουν την Ελιά. Μονομιάς εκείνη αγρίεψε, και πέταξε τόσο μεγάλους ρόζους που τα τσεκούρια των ξυλοκόπων κόντεψαν να σπάσουν

Read More ->>

Πώς φεύγει η ανασφάλεια, η απελπισία, η κατάθλιψη

Πώς φεύγει η ανασφάλεια, η απελπισία, η κατάθλιψη

Ὅλα τὰ κακὰ αἰσθήματα, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ ἀπογοήτευση, ποὺ πᾶνε νὰ κυριεύσουν τὴν ψυχή, φεύγουν μὲ τὴν ταπείνωση. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ ἐγωιστής, δὲν θέλει νὰ τοῦ κόψεις τὸ θέλημα, νὰ τὸν θίξεις, νὰ τοῦ κάνεις ὑποδείξεις. Στενοχωρεῖται, νευριάζει, ἐπαναστατεῖ, ἀντιδρᾶ, τὸν κυριεύει ἡ κατάθλιψη.

Ἡ κατάσταση αὐτὴ θεραπεύεται μὲ τὴ χάρη. Πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ στραφεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεραπεία θὰ γίνει μὲ τὸ ν’ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ μὲ λαχτάρα. Πολλοὶ ἅγιοί μας μετέτρεψαν τὴν κατάθλιψη σὲ χαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Παίρνανε δηλαδὴ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ποὺ ἤθελε νὰ τὴ συντρίψει ὁ διάβολος, καὶ τὴ δίνανε στὸν Θεὸ καὶ τὴ μεταβάλλανε σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει σιγὰ σιγὰ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά, διότι ἐπιδρᾶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ χρειάζεται νὰ ἔχεις τὴ δύναμη, ὥστε ν’ ἀποσπάσεις τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ σὲ βοηθάει νὰ ἑνωθεῖς μαζί του. Χρειάζεται τέχνη. Ὅταν δοθεῖς στὸν Θεὸ καὶ γίνεις ἕνα μαζί του, θὰ ξεχάσεις τὸ κακὸ πνεῦμα, ποὺ σὲ τραβοῦσε ἀπὸ πίσω, κι ἐκεῖνο ἔτσι περιφρονημένο θὰ φύγει. Στὴ συνέχεια, ὅσο θ’ ἀφοσιώνεσαι στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τόσο δὲν θὰ κοιτάζεις πίσω σου, γιὰ νὰ δεῖς αὐτὸν ποὺ σὲ τραβάει. Ὅταν σὲ ἑλκύσει ἡ χάρις, ἑνώνεσαι μὲ τὸν Θεό. Κι ὅταν ἑνωθεῖς μὲ τὸν Θεὸ καὶ δοθεῖς σ’ Ἐκεῖνον, πᾶνε ὅλα τ’ ἄλλα, τὰ ξεχνάεις καὶ σώζεσαι. Ἡ μεγάλη τέχνη, λοιπόν, τὸ μεγάλο μυστικό, γιὰ ν’ ἀπαλλαγεῖς ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ ὅλα τ’ ἀρνητικά, εἶναι νὰ δοθεῖς στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Read More ->>

19 Μαίου ημέρα μνήμης Γενοκτονίας Ελληνικού Ποντιακού Ελληνισμού

19 ΜΑΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;

Read More ->>

Οἱ ὑπό τῶν παπικῶν τελειωθέντες δέκα τρεῖς Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς Καντάρας

Οἱ ὑπό τῶν παπικῶν τελειωθέντες δέκα τρεῖς 
Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς Καντάρας

Ὀρθόδοξος Φιλόθεος μαρτυρία Ἔκδοσις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»

Τόν 13ο αιώνα ἡ Κύπρος καταδυναστευόταν ἀπὸ τοὺς τότε κατακτητὲς της Φράγκους (Λουζινιανούς). Ὁ Ὀρθόδοξος κλῆρος διωκόταν βάναυσα καὶ ὁ λαὸς ἐταλαιπωρεῖτο ἀφάνταστα, γιὰ νὰ ἐξαναγκαστεῖ νὰ φραγκέψει. Κύριο καὶ ρωμαλέο στήριγμα τοῦ λαοῦ στὸν ἀγώνα του νὰ μὴ χάσει τὴν ἐθνική του αὐτοσυνειδησία καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη του ὑπῆρξαν, Ἅγιοι Μοναχοὶ μὲ χαρακτηριστικώτερο παράδειγμα τοὺς 13 Ὁσιομάρτυρες τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῆς Κανταριώτισσας, ποὺ βρισκόταν στὴν ὁροσειρὰ τοῦ Πενταδακτύλου.

Ἠγούμενος τῆς Μονῆς αὐτῆς ἦταν τότε ὁ Ἰωάννης, καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ὑπολοίπων ἦταν:...

Κόνωνας, Ἱερεμίας, Μάρκος, Θεόκτιστος, Κύριλλος, Βαρνάβας, Μάξιμος, Ἰωσήφ, Γερμανός, Γεράσιμος καὶ Γεννάδιος (οἱ δύο τελευταῖοι προέρχονταν ἀπὸ τὴν Μονὴ Μαχαιρᾶ).

Read More ->>

Κουβέντα και δυσφορία στη ΔΙΣ για το «σκήνωμα» της Αγίας Ελένης

Κουβέντα και δυσφορία στη ΔΙΣ για το «σκήνωμα» της Αγίας Ελένης

Μεγάλη συζήτηση έγινε κατά τη διάρκεια της πρώτης Συνεδρίας της ΔΙΣ μηνός Φεβρουαρίου, για την έλευση του «σκηνώματος» της Αγίας Ελένης την άνοιξη από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Συνοδικοί Μητροπολίτες, σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, εξέφραζαν απορίες και ενστάσεις για την άφιξη του ιερού σκηνώματος, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος φέρεται να εμφανίστηκε ενοχλημένος από την πρωτοβουλία να προσκληθούν στην τελετή υποδοχής του σκηνώματος βασιλείς και αρχηγοί κρατών χωρίς την τελική έγκριση της Ιεράς Συνόδου.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, μετά το πέρας της ΔΙΣ είχε συνάντηση στο γραφείο του με τον Επίσκοπο Φαναρίου κ. Αγαθάγγελο, όπου ζήτησε να ενημερωθεί για τις πρωτοβουλίες της ελεύσεως, καθώς και για τις εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι Συνοδικοί Μητροπολίτες εμφανίστηκαν προβληματισμένοι για πρόσφατο ταξίδι, καθώς και για τα όσα αναφέρονται στο (agiaeleni.gr) που έχει δημιουργηθεί ειδικά για το σκήνωμα που θα έλθει στην Αθήνα τον Μάιο, αλλά και για το αν πρόκειται για σκήνωμα τελικά.

Read More ->>

Η Αγία και Ισαπόστολος Ελενη

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΛΕΝΗ
I. Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ

Ή' Ελένη, κόρη φτωχού ξενοδόχου άπό τό Δρέπανο τής Βιθυνίας, γεννήθηκε τό 249 μ.Χ. καί πέθανε τό 329 ή αρχές 330 μ.Χ. στη Νικομήδεια σέ ήλικία 80 έτών.

Ή πολυκύμαντη ζωή της έχει όλα τά στοιχεία ένός συναρπαστικού μυθιστορήματος, στό όποιο ή κύρια ήρωίδα του ξεκινάει μέσα Από τήν άπόλυτη φτώχεια καί μιζέρια καί, μετά Από πολλές πίκρες καί βάσανα, Ανέρχεται στη θέση τής αύτοκράτειρας μιας μεγάλης αυτοκρατορίας' γιά νά στραφεί, στη συνέχεια, μέ άγάπη καί στοργή πρός όλους τους δυστυχισμένους Δύσης καί Ανατολής.

'Ένας νεαρός Αξιωματικός τοΰ ρωμαϊκού στρατού έμεινε γιά λίγα βράδυα στό ξενοδοχείο τού πατέρα της. Λεγόταν Κωνστάντιος Χλωρός. Οί ιστορικοί όμιλοΰν περί ιλλυρικής καταγωγής του, Αλλά το έπωνύμιό του είναι έλληνική λέξη, που σημαίνει «ωχρός». Ό νεαρός Αξιωματικός Κωνστάντιος, όταν βρέθηκε στό φτωχικό ξενοδοχείο τοΰ πατέρα της, γοητεύτηκε από τήν όμορφιά καί τήν καλοσύνη τής μικρής Ελένης, καί τή ζήτησε γιά γυναίκα του. Καί ή Ελένη έγινε σύζυγος τοΰ Κωνστάντιου. Κάποιοι Ιστορικοί, ώστόσο, γράφουν πώς ό Κωνστάντιος, ώς στρατιωτικός, δέν μπορούσε νά τής προσφέρει τή μόνιμη καί νόμιμη σχέση τοΰ γάμου, Αλλά τήν έπισφαλή σχέση τής διαρκούς συμβίωσης (concubinatus). 'Όμως, μετά τή γέννηση παιδιού ή νομική δυσχέρεια έπαυε νά υπάρχει καί ό γάμος έθεωρεΐτο έγκυρος. Έτσι Απ’ όλους σήμερα ό Κωνσταντίνος θεωρείται νόμιμος γιός τοΰ Κωνστάντιου. Άλλωστε αν δέν ήταν νόμιμος γιός του, ούδέποτε ό αύτοκράτορας Γαλέριος θ’ αναγνώριζε τήν Ανακήρυξή του ώς καίσαρα στή Δυτική Αυτοκρατορία.

Read More ->>

Ως προς την υποδοχήν Λειψάνων της Αγίας Ελένης

Ως προς την υποδοχήν Λειψάνων της Αγίας Ελένης
Του Αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα

Τελικά, μετά την επίσημη υποδοχή των της Αγίας Ελένης όποιων λειψάνων, δευτερώνει το «σύρτα φέρτα» και μετά των της Αγίας Βαρβάρας προ διετίας από τους Παπικούς.

Και τώρα αβίαστα τίθεται το ερώτημα: Πως ιστορικά και πνευματικά συνδέεται «Κων/λη – Βενετία – Αθήνα»; Πως χαρακτηρίστηκε η αναμενόμενη «υποδοχή Τιμίου Ξύλου και Ιερού Σκηνώματος Αγίας Ελένης της Ισαποστόλου»; Μάλιστα ως «ένα κορυφαίο γεγονός μνήμης για τη Ρωμιοσύνη και την Ευρώπη»; Πως «δένουν» όλα αυτά που αναφέρονται στο διαφημιστικό – ενημερωτικό έντυπο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος δια την υποδοχή εκ της πόλεως Βενετίας της Ιταλίας, που θα γίνει την 14η Μαΐου μπροστά στο Δημαρχείο του Αιγάλεω παρουσία του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου», και το οποίο κλείνει, «μετά της εν Κυρίω αγάπης και τιμής, † Ο Φαναρίου Αγαθάγγελος, Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας».

Read More ->>

Ή Αυγούστα Ελένη

Ή Αυγούστα  Ελένη

Ή άνεύρεση τοϋ Τιμίου Σταυρού θεωρείται ώς το μέγιστο των έπιτευγμάτων τής Αύγούστας Ελένης. Καί γι’ αυτό κάνουν λόγο ατά κείμενά τους πολλοί ιστορικοί συγγραφείς εκείνης τής εποχής, άλλα καίτών άμέσως έπόμενων χρόνων. Ό συγκαιρινός τής Ελένης Άγιος Κύριλλος, έπίσκοπος 'Ιεροσολύμων, άνοιχτά βεβαιώνει την άνεύρεση τοϋ Τιμίου Σταυρού σέ έπιστολή του πρός τόν αϋτοκράτορα Κωνστάντιο. γιό τού Μεγάλου Κωνσταντίνου: «'Επί μέν γάρ τοϋ θεοφιλέστατου καί τής μακαρίας μνήμης Κωνσταντίνον τοϋ σοϋ πατρός, τό σωτήριον τοϋ Σταυρού ξύλον έν Ίεροσολύμοις ηϋρηται, τής θείας χάριτος, τω καλώς ζητοϋντι την εύσέβειαν, των άποκεκρυμμένών Αγίων Τόπων παρασχούσης την εϋρεσιν»279.Ό Άγιος Κύριλλος άναφέρεται στόν Τίμιο Σταυρό τούλάχι στον τρεις φορές άκόμη στούς κατηχητικούς του λόγους: α) Στόν κατηχητικό του λόγο μέ άριθμό 4, παράγραφο 10, μάς πληροφορεί ότι όλος ό κόσμος έχει γεμίσει μέ κομμάτια τού ξύλου τοϋ Σταυρού («καί τοϋ ξύλου τοϋ Σταυρού πάσα ή ΟΙκουμένη κατά μέρος έπληρώθη»)\ β) Στόν κατηχητικό του λόγο μέ άριθμό 13, παράγραφο 4, άναφέρει ότι ό Σταυρός κομματιάστηκε καί διανεμήθηκε σέ δλον τον κόσμο («έλέγχει με τού Σταυρού τό ξύλον, τό κατά μικρόν έντεϋθεν τάση τη ΟΙκουμένη διαδοθέν»). Καί γ) Στον κατηχητικό λόγο μέ άριθμό 10, παράγραφο 19, άναφέρεται ότι «μαρτυρείπερί τού Χριστού τό ξύλον τό άγιον τού Σταυρού, μέχρι σήμερον παρ ’ ήμΐν φαινό μενον, καί διά των κατά πίστιν έξ αύτοϋ λαμβανόντων, έντεϋθεν την ΟΙκσυμένην πάσαν σχεδόν ήδη πληρώσαι». (Στήν τελευταία φράση έννοεί έκείνους που κρατούν μικρά κομμάτια τού Σταυρού γιά βοήθειάτους, τά φυλαχτά).

Read More ->>

Επίλογος

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ή 'Ιστορία έδωσε έπάξια στόν Κωνσταντίνο τόν τίτλο τοϋ" Μεγάλου γιά τίς τεράστιες καί έπιτυχεϊς μεταρρυθμίσεις του, διοικητικές καί θρησκευτικές πού άνώδυνα καί έποικοδομητικά έπέβαλε στην Αυτοκρατορία καί πού όντως διόρθωσαν τήν πορεία τού κόσμου μέ βάση τίς άρχές τοϋ Εύαγγελίου, τη χρηστή διοίκησή του, τόν ήθικό χαρακτήρα ταυ καί τίς πολλές άρετές του, τή στρατιωτική καί διοικητική μεγαλοσύνη του, τήν ίδρυση μιάς νέας καί χριστιανικής αυτοκρατορίας, τής Βυζαντινής Αύτοκρατορίας, άλλά καί γιά τή λήψη πολλών σημαντικών μέτρων, κάποια άπό τά όποια έξακολουθοΰν νά Ισχύουν μέχρι σήμερα!

Άλλά καί ή ένωμένη κατά τόν 6° αιώνα ’Εκκλησία δικαιολογημένα τόν άνακήρυξε Άγιο καί’Ισαπόστολο γιά όσα θεάρεστα υπέρ αυτής καί υπέρ τής άνθρωπότητας έπραξε, πολλά άπό τά όποια γνωρίζουμε καί έμεϊς σήμερα, άλλά καί γιά δσα έκείνη τότε γνώριζε, πού έμεϊς σήμερα άγνοοϋμε. Καί άναγνωρίζει στό πρόσωπό του, μετά τούς Αποστόλους, τό κύριο όργανο τοϋ Θεού γιά τήν έπικράτηση καί γιγάντωση τής ’Εκκλησίας στήν άπέραντη αυτοκρατορία. Καί τόν πρώτο χριστιανό αύτοκράτορα, πού προστάτεψε τήν ’Εκκλησία μέ θεσμούς (όπως ή ενότητα Πολιτείας καί’Εκκλησίας) καί μέ πολλές άποφάσεις του, πού ισχύουν μέχρι σήμερα. Καί ότι χάρη σ’ έκεΐνον θεμελιώθηκε ή ’Ορθοδοξία, έκφράστηκε γιά πρώτη φορά καί μέσψ τής Α' Οικουμενικής Συνόδου ή ένότητα καί ή οίκουμενικότητα τής Εκκλησίας, συντάχτηκαν τά έπτά πρώτα άρθρα τοϋ Συμβόλου τής πίστεως καί οί πρώτοι είκοσι κανόνες τής Εκκλησίας, πού ισχύουν μέχρι σήμερα, θεσπίστηκε ή άργία τής Κυριακής καί άλλων μεγάλων θρησκευτικών έορτών, καθώς καί ό τρόπος καθορισμού τής ήμερομηνίας τού Πάσχα κατά τό’Ιουλιανό ήμερολόγιο.

Read More ->>

Γιατί λες «Δόξα τω Θεώ»;

Γιατί λες «Δόξα τω Θεώ»;

Έξω βροχή, πλημμύρα. Άνθρωποι λίγοι αλλά βιαστικοί προσπαθούν να αποφύγουν τις ουράνιες στάλες νερού. Ο ήλιος έχει μέρες να φανεί. Τα φώτα του δρόμου δεν καίνε πια, σημείο ότι είναι ημέρα…μα είναι σαν να μην ξημέρωσε ποτέ.

Το δωμάτιο σκοτεινό με ανταύγειες χρωμάτων από το φως του καντηλιού. Και εγώ ομιλώ με μια γλυκιά μελαγχολία, με την θυγατέρα του φθινοπώρου και της σιωπής.

Ρουφώ τον χρόνο παρατηρώντας το τρέμουλο της φλόγας του καντηλιού, το οποίο καθώς χορεύει λες και παρασύρει μαζί του και τα πρόσωπα τα άγια, τα σώματα εκείνων που στέκουν καθαρμένα με την μετάνοια, αποτυπωμένα στα χρώματα του αγιογράφου.

Δέρνουν αλύπητα οι στάλες το παράθυρο. Παράθυρο παλαιό, που από μέσα του ζήσανε πολλοί γείτονες και περαστικοί. Κάνω να το πλησιάσω, να ζήσω και εγώ λίγο από την ζωή των άλλων. Πλησιάζω. Το ακουμπώ, μα τα χνώτα μου εμποδίζουν την όρασή μου. Απομακρύνομαι λίγο.

Στον δρόμο δεν βλέπω πρόσωπα, μόνο σιλουέτες ανθρώπινες με ομπρέλες που τις σκέπουν.

Ξάφνου μία σιλουέτα μες στα μαύρα, μα φωτεινή. Χωρίς ομπρέλα. Χωρίς βιασύνη. Με μια ειρήνη στο βήμα και στο βλέμμα. Κοντοστέκεται στην γωνιά του πεζοδρομίου. Κοντοστέκεται σαν να ψάχνει κάτι. Απλώνει το χέρι του και αφήνει κάτι δίπλα σε κάτι σκουπίδια.

Read More ->>

Τί λείπει περισσότερο από τίς ανθρώπινες σχέσεις

ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Αν με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σου απαντήσω η ευγένεια. Και δεν είμαι η μόνη, νομίζω.

Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν.

Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό σου φτιάχνει τη μέρα. Εκείνο που ανοίγει ο γείτονας την πόρτα του ασανσέρ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι, σου δίνει μια σακούλα που σου έπεσε απ’ τα χέρια και σου χαμογελά, απλώς γιατί σε βοήθησε σε κάτι.

Read More ->>

Παραινετικός λόγος

Παραινετικός λόγος
(† Γέροντας Άνθιμος Αγιαννανίτης)

Σήμερα διερχόμαστε την χειρότερη κρίση από κτίσεως κόσμου. Βλέπετε τους ανθρώπους, ενώ ο Θεός έδωσε τη σοφία για το αγαθό, αυτοί την καταχρώνται για το πονηρό. Έχουν αποθηριωθεί, πράγμα που δεν συμβαίνει στα θηρία.

Κανένα καλό δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τη μετάνοια. Ας ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη στο εξής περιστατικό. Λέει ο προφήτης Ιωνάς: «Ακόμη τρεις ημέρες και η Νινευΐ καταστρέφεται». Τι έκαναν τότε οι Νινευΐτες; Μετανόησαν και νήστεψαν οι πάντες, ακόμη και τα ζώα τους. Το ίδιο και μείς, ας υψώσουμε τους νοητούς οφθαλμούς μας προς τον Θεό, να ζητήσουμε το θείο έλεος για μας, το Έθνος, την Εκκλησία, τον κόσμο ολόκληρο, λέγοντας: «Κύριε, κατάπεμψον το έλεός σου επί τον λαόν σου και συγχώρησον ημάς τους αμαρτωλούς και όλον τον κόσμον σου».

Στην περίοδο της Νέας Διαθήκης, διαβάζουμε για τον Μεγα Βαρσανούφιο, ότι έβλεπε να ξεσπά στον κόσμο μεγάλο κακό. Τότε τρεις άνδρες εμπόδιζαν να εξαπλωθεί στον κόσμο αυτό το κακό. Ο ένας ήταν ασκητής στην Ρώμη, ο άλλος στην Κόρινθο και ο τρίτος ο ίδιος ο άγιος Βαρσανούφιος. Οι προσευχές αυτών των τριών απέτρεψαν τον δίκαιο θυμό και την οργή του Μεγάλου Βασιλέως Χριστού.

Read More ->>

«Ιδίω καμάτω»

«ΙΔΙΩ ΚΑΜΑΤΩ»: Δυο λέξεις χτίζουν μια ζωή!
Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος

Δυο λέξεις, γραμμένες στην αρχαία ελληνική, που καταρχάς, από μόνες τους, φαίνονται ακατανόητες. Αυτές οι λέξεις όμως βοήθησαν, ώστε να ακολουθήσει ένας έφηβος στη ζωή του το δρόμο της φιλοπονίας και της εργατικότητας. Του έδωσαν την πρώτη ισχυρή ώθηση, για να διδαχθεί στη συνέχεια πως ο ιερός κόπος είναι πάντα ευλογημένος.

Πως δεν μπορεί κανένας, όσο επιδέξιος κι αν είναι, να «αρπάξει τα γεννήματα του κόπου αυτού». Πως, όσο κι αν ενεργεί το πονηρό και το άδικο σ’ αυτόν τον κόσμο, το δίκιο θα βγαίνει πάντα νικητής. Και δεν μετανόησε, που εργάστηκε έτσι σ’ όλη του τη ζωή.

Ιδού η προσωπική ιστορία, την οποία μου διηγήθηκε ο φίλος μου Φιλάρετος:

«Θυμάμαι, έλεγε, ήμουν στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Τα καλοκαίρια, όπως ξέρεις, τα παιδιά της εποχής εκείνης, δεκαετία ’60-’70 και οι παλιότεροι, δεν κάναμε διακοπές. Όσοι ήμασταν από χωριά, φεύγαμε από την πόλη και πηγαίναμε, για να βοηθήσουμε τους γονείς μας στις δουλειές τους. Δουλειές δύσκολες τις περισσότερες φορές για παιδιά. Γι` αυτό και παρακαλούσαμε να μην τελειώσουν τα μαθήματα. Ξέραμε τι μας περίμενε. Οι γονείς μας μας έβαζαν στη δουλειά από το δημοτικό ακόμη.

Read More ->>

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ’ 5-42)

Ανθρωπε! Αν εξακολουθείς να πιστεύεις πως η σω­ματική τροφή και το ποτό είναι ικανά να θρέψουν και να ξεδιψάσουν την ψυχή σου, θα βρεθείς στο επίπεδο όπου βρίσκονται τα οικόσιτα ζώα και τα άγρια κτήνη. Αν κατόρθωσες να ξεπεράσεις το επίπεδο αυτό κι ελπί­ζεις πως η ψυχή σου μπορεί να τραφεί και ν’ αναζωογονηθεί από την ανθρώπινη σοφία και το εγκόσμιο κάλλος, τότε θα βρεθείς στο επίπεδο εκείνων που έχουν απο­κτήσει ημι-εμπειρία, ημι-ανάπτυξη. Η πρώτη σκέψη είναι ανόητη, η δεύτερη (η ελπίδα) είναι στείρα. Στο δεύτερο αυτό επίπεδο ακούς τα βογγητά και τις κραυ­γές του διψασμένου κόσμου και νομίζεις πως είναι τρα­γούδια κι ευωχίες, μια προσπάθεια να ξεδιψάσει κανείς με τη δίψα των άλλων. Αν ξεπέρασες το επίπεδο αυτό κι ένιωσες μια ανέκφραστη δίψα, που καμιά πηγή στον κόσμο δε θα μπορούσε να τη σβήσει – που δε θα μπο­ρούσε ούτε κι ολόκληρος ωκεανός να τη σβήσει – τότε έχεις αποκτήσει πραγματική εμπειρία, είσαι άνθρωπος αληθινός. Μόνο όταν βρεθείς στο επίπεδο αυτό της ακό­ρεστης πνευματικής δίψας, της δίψας εκείνης που ένιω­σε κι ο Δαβίδ, θα κατανοήσεις με πληρότητα το σημε­ρινό ευαγγέλιο.

Read More ->>

Τί θὰ πεῖ "σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή";

Τί θὰ πεῖ "σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή";
Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς, δάσκαλος-Κιλκὶς

Ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ' ἕνα μύθο. Τὸ μύθο τοῦ χταποδιοῦ. Ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνά το καμακώνουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: «Μὲ πιάσανε μάνα». Ἡ μάνα τοῦ λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: «Μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴ θάλασσα». Πάλι λέγει ἡ μάνα: «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: «Μὲ σγουρίζουνε (μὲ τρίβουνε στὰ βράχια): Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». «Μὲ μασᾶνε». «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Ἄχ! σ 'ἔχασα παιδί μου». Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα ὅλα τα θερία πολεμοῦν νὰ τὴν φάνε» τρῶνε, ἀλλὰ μένει καὶ μαγιά. Χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδας. Τὸ κρασὶ συμβολίζει τὰ φῶτα τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ' ἠμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτούς τῆς μάθησης. Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι...

Read More ->>