Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς - Θεόσοφες Διδαχές

ΑΒΒΑ  ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ  (1894-1979)

Σύντομη βιογραφία και Θεόσοφες διδαχές

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΚΥΨΕΛΗ»

Ό όσιος και θεοφόρος πατήρ Ιουστίνος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1894,  ξημερώματα  του  Ευαγγελισμού  στην  πόλη  Βράνιε  της  νοτίου Σερβίας.   Ό   πατέρας   του   ονομαζόταν   Σπυρίδων   και   ή   μητέρα   του Αναστασία. Κατά την βάπτιση έλαβε το όνομα Ευάγγελος. Ή οικογένεια του  πατέρα  του  ήταν  εκ  παραδόσεως  ιερατική  και  είχε  δώσει  στην ορθόδοξη  Εκκλησία  τουλάχιστον  επτά  ιερωμένους.  Αυτό  εξάλλου  φανερώνει και το επώνυμο Πόποβιτς = Παπαδόπουλος. Από μικρό παιδάκι ακόμα, συχνά επισκεπτόταν με τούς γονείς του τον άγιο Πρόχορο τον Θαυματουργό στην κοντινή Μονή Πτσίνσκι όπου και είδε με τα μάτια του την θεραπεία της μητέρας του από βαριά ασθένεια. Μια δεύτερη πηγή ευλάβειας για τον μικρό Ευάγγελο ήταν ή τακτικήανάγνωση  του  Ευαγγελίου  από  τα  δεκατέσσερα  του  χρόνια  μα  και  ή ασκητική βίωση του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τρίτη πηγή θείας έμπνευσης έγινε για τον μικρό Πόποβιτς η ανάγνωση των Συναξαριών και αργότερα των έργων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Έλεγε ό ίδιος χαρακτηριστικά: «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη,  την  οποία  μπορείς  να  μελετήσεις,  αλλά  βίωμα  το  όποιο καλείσαι να ζήσεις. Ή Ορθοδοξία είναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα Όσια Βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Ή Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδα- γωγική, τους Βίους των Αγίων».

Από την φύση του φιλόσοφος και διψασμένος για την θεία μα και την ανθρώπινη γνώση, ό μικρός Ευάγγελος εγγράφεται στα 1905 στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι όπου αξιώθηκε να έχει ως δάσκαλο του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Τελείωσε την Σχολή στα 1914 μα τον πρόλαβε ό Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και στρατεύτηκε ως νοσοκόμος. Ακολουθώντας την τύχη του σέρβικου στρατού, πήρε το δρόμο της εξορίας μέσα από τα βουνά της Αλβανίας προς την Κέρκυρα. Καθ' όδόν ένοιωσε πλέον έτοιμος να αφιερώσει την ζωή του στο Χριστό και με την ευλογία του Μητροπολίτου Βελιγραδίου Δημητρίου έλαβε στην Σκόδρα το μοναχικό σχήμα την 1η Ιανουαρίου του 1916 και πήρε το όνομα του αγίου μάρτυρος και φιλοσόφου Ιουστίνου.

Read More ->>

Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς - Βίος και Θεόσοφες Διδαχές

ΑΒΒΑ  ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ  (1894-1979)

Σύντομη βιογραφία και Θεόσοφες διδαχές

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΚΥΨΕΛΗ»

Ό όσιος και θεοφόρος πατήρ Ιουστίνος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1894,  ξημερώματα  του  Ευαγγελισμού  στην  πόλη  Βράνιε  της  νοτίου Σερβίας.   Ό   πατέρας   του   ονομαζόταν   Σπυρίδων   και   ή   μητέρα   του Αναστασία. Κατά την βάπτιση έλαβε το όνομα Ευάγγελος. Ή οικογένεια του  πατέρα  του  ήταν  εκ  παραδόσεως  ιερατική  και  είχε  δώσει  στην ορθόδοξη  Εκκλησία  τουλάχιστον  επτά  ιερωμένους.  Αυτό  εξάλλου  φανερώνει και το επώνυμο Πόποβιτς = Παπαδόπουλος. Από μικρό παιδάκι ακόμα, συχνά επισκεπτόταν με τούς γονείς του τον άγιο Πρόχορο τον Θαυματουργό στην κοντινή Μονή Πτσίνσκι όπου και είδε με τα μάτια του την θεραπεία της μητέρας του από βαριά ασθένεια. Μια δεύτερη πηγή ευλάβειας για τον μικρό Ευάγγελο ήταν ή τακτικήανάγνωση  του  Ευαγγελίου  από  τα  δεκατέσσερα  του  χρόνια  μα  και  ή ασκητική βίωση του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τρίτη πηγή θείας έμπνευσης έγινε για τον μικρό Πόποβιτς η ανάγνωση των Συναξαριών και αργότερα των έργων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Έλεγε ό ίδιος χαρακτηριστικά: «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη,  την  οποία  μπορείς  να  μελετήσεις,  αλλά  βίωμα  το  όποιο καλείσαι να ζήσεις. Ή Ορθοδοξία είναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα Όσια Βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Ή Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδα- γωγική, τους Βίους των Αγίων».

Από την φύση του φιλόσοφος και διψασμένος για την θεία μα και την ανθρώπινη γνώση, ό μικρός Ευάγγελος εγγράφεται στα 1905 στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι όπου αξιώθηκε να έχει ως δάσκαλο του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Τελείωσε την Σχολή στα 1914 μα τον πρόλαβε ό Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και στρατεύτηκε ως νοσοκόμος. Ακολουθώντας την τύχη του σέρβικου στρατού, πήρε το δρόμο της εξορίας μέσα από τα βουνά της Αλβανίας προς την Κέρκυρα. Καθ' όδόν ένοιωσε πλέον έτοιμος να αφιερώσει την ζωή του στο Χριστό και με την ευλογία του Μητροπολίτου Βελιγραδίου Δημητρίου έλαβε στην Σκόδρα το μοναχικό σχήμα την 1η Ιανουαρίου του 1916 και πήρε το όνομα του αγίου μάρτυρος και φιλοσόφου Ιουστίνου.

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιον πρώτο

 

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ

"Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή". (Ιωαν. 14,6)

"Η Εκκλησία δεν μας δίνει ένα σύστημα, αλλά ένα κλειδί· δεν μας δίνει ένα σχέδιο της Πολιτείας του Θεού, αλλά το μέσο για να μπούμε σ' αυτήν. Ίσως κάποιος χάσει το δρόμο μου γιατί δεν έχει σχέδιο. Αλλά ό,τι δει, θα το δει δίχως μεσολαβητή, θα το δει άμεσα, θα είναι πραγματικό γι' αυτόν· ενώ αυτός που έχει  μελετήσει  μόνο  το  σχέδιο  κινδυνεύει  να  μείνει  απ'  έξω  και  να  μη  βρει  πράγματι  τίποτα". (π. Γεώργιος Florovsky)

Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ' ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε:

«Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε: «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω».

Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω. Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι' αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση. Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ' ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου γιατί είναι ένα ταξίδι έξω απ' το χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

Έν' από τ' αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός». «Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)· ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22). Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης. Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά· είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικώτερη έννοια, η οδός της ζωής.

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιον δεύτερον

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΤΡΙΑΣ

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς αγία, δόξα σοι. (Προσευχή του Αγ. Ιωαννικίου)

Άναρχε άκτιστε Τριάς, αμέριστε Μονάς, η τρία ούσα και εν Πατήρ, Υιός και Πνεύμα, εις ο Θεός, προσδέχου τον ύμνον, εκ των πηλίνων γλωσσών, ως εκ στομάτων φλογερών. (Από το Τριώδιο)

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΑΓΑΠΗ

«Πιστεύω εις ένα Θεόν»: έτσι βεβαιώνουμε στην αρχή του «Πιστεύω». Αλλ' αμέσως μετά συνεχίζουμε για να πούμε πολύ περισσότερ' απ' αυτό. Πιστεύω, συνεχίζουμε, σ' ένα Θεό που είναι ταυτόχρονα τρεις, Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει μέσα στο Θεό πραγματική διαφοροποίηση αλλά και αληθινή ενότητα. Ο Θεός των Χριστιανών δεν είναι μόνο μία μονάδα αλλά μία ένωση, όχι μόνο ενότητα αλλά και κοινότητα. Υπάρχει μέσα στο Θεό κάτι ανάλογο προς την «κοινωνία». Δεν είναι ένα πρόσωπο μόνο του, που αγαπάει μόνο τον εαυτό του, δεν είναι μία μονάδα που αυτοπεριέχεται ή «Ο Ένας». Είναι ενότητα τριών: τρία ίσα πρόσωπα, που το καθένα κατοικεί μέσα στ' άλλα δύο με τη δύναμη μιας αέναης κίνησης αμοιβαίας αγάπης. Amo ergo sum, «Αγαπώ γι' αυτό υπάρχω»: ο τίτλος του ποιήματος της Kathleen  Raine μπορεί  να χρησιμέψει  σαν  ένα υπόδειγμα για το  Θεό -την  Αγία Τριάδα.  Κάτι  που  ο Shakespeare λέει σχετικά με την αγάπη δύο ανθρώπων θα μπορούσε ν' αποδοθεί επίσης και στη θεϊκή αγάπη των αιωνίων Τριών:

Έτσι αγαπούσαν, σαν η αγάπη μέσα στο ζευγάρι να μην είχε παρά στο ένα την ουσία· οι δυό τους διαφορετικοί, αδιαίρετοι ωστόσο ο αριθμός ήταν νεκρός εκεί, μέσ' στην αγάπη!

Ο τελικός σκοπός της πνευματικής Οδού είναι: εμείς οι άνθρωποι να γίνουμε μέρος αυτής της Τριαδικής περιχώρησης, συνεπαρμένοι τελείως μέσα στον κύκλο της αγάπης που υπάρχει μέσα στο Θεό. Έτσι προσευχήθηκε ο Χριστός στον Πατέρα του, τη νύχτα πριν από τη Σταύρωσή του: «ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς, συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν ώσιν» (Ιωαν. 17,21).

Γιατί να πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι τρία; Δεν είναι πιο εύκολο να πιστεύουμε απλά στη θεϊκή ενότητα, όπως οι Εβραίοι και οι Μωαμεθανοί; Φυσικά είναι ευκολότερο. Το τριαδικό δόγμα βρίσκεται μπροστά μας σαν μια πρόκληση, σαν ένα «πρόβλημα» στην κυριολεξία: είναι, με τα λόγια του Vladimir Lossky, «ένας σταυρός για τους τρόπους της ανθρώπινης σκέψης», και απαιτεί από μας μια ριζική πράξη μετάνοιας -όχι μόνο μια χειρονομία τυπικής συγκατάθεσης, αλλά μία αληθινή αλλαγή νου και καρδιάς.

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιο τρίτο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

"Ήρθε κάποτε στον Άγ. Αντώνιο, στην έρημο, ένας από τους σοφούς της εποχής και είπε: «Πάτερ πώς μπορείς και αντέχεις να ζεις εδώ, στερημένος απ΄όλη την παρηγοριά των βιβλίων». Ο Αντώνιος απάντησε: « Το βιβλίο μου, φιλόσοφε, είναι η φύση των δημιουργημάτων, και οποτεδήποτε επιθυμήσω, μπορώ να διαβάσω μέσα σ' αυτήν τα έργα του Θεού»." (Ευάγριος ο Ποντικός)

"Κατανόησε ότι έχεις μέσα σου -σε μικρή κλίμακα- ένα δεύτερο σύμπαν: μέσα σου υπάρχει ένας ήλιος, υπάρχει μια σελήνη και υπάρχουν κι αστέρια." (Ωριγένης)

ΚΟΙΤΑΞΕ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

Η ηθοποιός Lillah McCarthy περιγράφει πώς κάποτε πήγε σε μεγάλη δυστυχία να δει τον George

Bernard Shaw, όταν την εγκατέλειψε ο άντρας της:

Έτρεμα. Ο Shaw καθόταν πολύ ήσυχος. Η φωτιά μου έφερνε ζεστασιά... Δεν ξέρω πόση ώρα καθήσαμε έτσι, αλλά σε λίγο βρέθηκα να περπατώ με σερνάμενα βήματα έχοντας δίπλα μου τον Shaw... πάνω-κάτω στην Adelphi Terrace. Το βάρος που με πίεζε, έγινε ελαφρύτερο κι έτσι άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν, που ποτέ δεν θα ερχόντουσαν πριν. Μ' άφησε να κλάψω. Ύστερα άκουσα μια φωνή με την οποία μιλούσε όλη η απαλότητα και η τρυφερότητα του κόσμου. Έλεγε: «Κοίταξε, αγαπητή, κοίταξε ψηλά στον ουρανό. Υπάρχουν περισσότερα στη ζωή απ' αυτό. Υπάρχουν πολύ περισσότερα».

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιο τέταρτο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

«... Θεός ην εν Χριστώ κόσμον καταλλάσσων εαυτώ...» (Β' Κορ. 5,19)

Δίψασε τον Ιησού και θα σε ξεδιψάσει με την αγάπη του. (Άγ. Ισαάκ ο Σύρος)

Ο  Αββάς  Ισαάκ  είπε:  «Κάποτε  καθόμουνα  με  τον  Αββά  Ποιμένα  και  είδα  ότι  βρισκόταν  σε έκσταση· κι επειδή συνήθιζα να του μιλώ με παρρησία, του έβαλα μετάνοια και τον ρώτησα: «Πες μου, πού ήσουνα;» Κι εκείνος δεν ήθελε να μου πει. Αλλά όταν τον πίεσα, απάντησε: «Οι σκέψεις μου ήταν στην Παρθένο Μαρία, τη Μητέρα του Θεού, που στεκόταν κι έκλαιγε μπροστά στο Σταυρό του Σωτήρα· και θα επιθυμούσα να μπορώ να κλαίω πάντα όσο έκλαιγ' εκείνη τότε». (Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου).

Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ.

Πρός το τέλος της Έρημης Χώρας του ο T.S. Eliot γράφει: Ποιος ειν' ο τρίτος που πάντα περπατάει δίπλα σου;

Όταν μετρώ, είμαστε μόνο εσύ κι εγώ μαζί.

Μα σαν κοιτάζω μπρος, στον άσπρο δρόμο είναι πάντα κάποιος που περπατάει δίπλα σου...

Εξηγεί  στις  σημειώσεις  ότι  έχει  στο  νου  του  την  ιστορία  που  λέγονταν  για  την  εξευρενητική αποστολή του Shackleton στην Ανταρκτική· πώς η ομάδα των εξερευνητών όταν βρισκόταν στο έσχατο σημείο της δυνάμεώς της επανειλημένα ένιωσε ότι υπήρχε έν' ακόμη μέλος που πράγματι μπορούσε να υπολογιστεί μαζί τους. Πολύ πριν απ' τον Shackleton, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ της Βαβυλώνας είχε μια παρόμοιαν εμπειρία: «ουχί άνδρας τρεις εβάλομεν εις το μέσον του πυρός πεπεδημένους; ... ιδού εγώ ορώ άνδρας τέσσαρας λελυμένους και περιπατούντας εν μέσω του πυρός, και διαφθορά ουκ έστιν εν αυτοίς, και η όρασις του τετάρτου ομοία υιώ Θεού» (Δαν. 3, 24-25).

Τέτοια είναι για μας η έννοια του Ιησού, του Σωτήρα μας. Είν' αυτός που περπατάει πάντα δίπλα μας όταν έχουμε φτάσει στο έσχατο όριο της δύναμής μας, αυτός που βρίσκεται μαζί μας στην αγριάδα του πάγου ή στη λαύρα της φωτιάς. Στον καθένα μας, στην ώρα της πιο μεγάλης μας μοναξιάς ή δοκιμασίας, αυτός ο λόγος λέγεται: Δεν είσαι μόνος· έχεις ένα σύντροφο.

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιο πέμπτο

Κεφάλαιο Πέμπτο

 Ο Θεός Ως Πνεύμα

"Το Πνεύμα του Θεού που έχει δοθεί σ' αυτή τη σάρκα μας δεν μπορεί να υπομείνει λύπη ή περιορισμό."Ο ποιμήν του Ερμά)

"Όταν το πνεύμα του Θεού κατέρχεται σ' έναν άνθρωπο και τον επισκιάζει με την πληρότητα της έκχυσής του, τότε η ψυχή του ξεχειλίζει από μια χαρά απερίγραπτη, γιατί το Άγιο Πνεύμα χαροποιεί ό,τι αγγίζει.Η      Βασιλεία      των      ουρανών      είναι      ειρήνη      και      χαρά      εν      Αγίω      Πνεύματι. Απόκτησε εσωτερική ειρήνη, και χιλιάδες γύρω σου θα βρουν τη σωτηρία τους." (Άγ. Σεραφείμ του Sarov)

Σφιγμενη Γροθια ή Ανοιχτα Χερια;

Στους τοίχους των κατακομβών στη Ρώμη υπάρχει μερικές φορές ζωγραφισμένη η μορφή μιας

γυναίκας που προσεύχεται, η Δεομένη (Orans). Ατενίζει προς τον ουρανό, με τα χέρια της ανοιχτά και υψωμένα με τις παλάμες προς τα επάνω. Αυτή είναι μία από τις αρχαιότερες Χριστιανικές εικόνες. Ποιαν απεικονίζει: την Παρθένο Μαρία, την Εκκλησία ή την προσευχόμενη ψυχή; Ή ίσως και τα τρία μαζί; Όπως κι αν ερμηνευτεί αυτή η εικόνα απεικονίζει μία βασική Χριστιανική στάση: τη στάση της επίκλησης, της πρόσκλησης, της προσμονής του Αγίου Πνεύματος.

Υπάρχουν τρεις κύριες στάσεις που μπορούμε να πάρουμε με τα χέρια μας κι η κάθε μια έχει τη δική της  συμβολική  σημασία.  Τα  χέρια  μας  μπορεί  να  είναι  κλειστά,  οι  γροθιές  μας  σφιγμένες  σαν  μια χειρονομία πρόκλησης ή σε μια προσπάθεια ν' αρπάξουμε και να κρατήσουμε σφιχτά, εκφράζοντας έτσι επιθετικότητα ή φόβο. Στο άλλο άκρο, τα χέρια μας μπορεί να κρέμονται άτονα στις δυο πλευρές μας, ούτε προκλητικά ούτε δεητικά. Ή αλλιώς, σαν μια τρίτη δυνατότητα, τα χέρια μας μπορεί νάναι σηκωμένα ψηλά όπως αυτά της Δεομένης, όχι πια σφιγμένα αλλ' ανοιχτά, όχι πια άτονα αλλά έτοιμα να δεχτούν τα δώρα του Πνεύματος. Ένα πολύ σημαντικό μάθημα για την πνευματική Οδό είναι το να καταλάβουμε πώς να ξεσφίγγουμε  τις  γροθιές  μας  και  να  ανοίγουμε  τα  χέρια  μας,  Κάθε  ώρα  και  λεπτό  πρέπει  να οικειοποιούμαστε την ενέργεια της Δεομένης· αόρατα να σηκώνουμε τ' ανοιγμένα μας χέρια στον ουρανό, λέγοντας στο Πνεύμα: Ελθέ. Όλος ο σκοπός της Χριστιανικής ζωής είναι να γίνει Πνευματοφόρα, να ζει μέσα στο Πνεύμα του Θεού, ν' αναπνέει το Πνεύμα του Θεού.

Read More ->>

Ορθόδοξος Δρόμος - Κεφάλαιο έκτο

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΚΤΟ

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2,3).

"Δεν υπάρχει ζωή χωρίς προσευχή. Χωρίς προσευχή υπάρχει τρόμος. Η ψυχή της Ορθοδοξίας είναι φτιαγμένη από το δώρο της προσευχής. " (Vasilii Rozanov)

"Οι αδελφοί ρώτησαν τον Αββά Αγάθωνα: Πάτερ, ανάμεσα σ' όλες τις διάφορες δραστηριότητές μας, ποια είναι η αρετή που απαιτεί την πιο μεγάλη προσπάθεια; Εκείνος απάντησε: «Συχωρέστε με, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος μόχθος από το το να προσεύχεσαι στο Θεό. Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος θέλει να προσευχηθεί, οι εχθροί του οι δαίμονες προσπαθούν να τον εμποδίσουν· γιατί ξέρουν ότι τίποτε δεν τους είναι μεγαλύτερο εμπόδιο από την προσευχή στο Θεό. Σ' ο,τιδήποτε άλλο αναλάβει ο άνθρωπος, αν επιμείνει, θα μπορέσει να ξεκουραστεί. Αλλά για να προσευχηθεί κανείς πρέπει να παλεύει ως την τελευταία του αναπνοή»." (Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου).

ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΤΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ.

Λίγο  μετά τη  χειροτονία μου  σε  ιερέα,  ζήτησα από  έναν  Έλληνα επίσκοπο  συμβουλές  για  τη διδασκαλία  του  κηρύγματος.  Η  απάντησή  του  ήταν  ακριβής  και  περιεκτική.  «Κάθε  κήρυγμα»,  είπε,

«θάπρεπε να περιλαμβάνει τρία σημεία· ούτε λιγότερα, ούτε περισσότερα».

Κατά τον ίδιο τρόπο συνηθίζεται να χωρίζουμε την πνευματική Οδό σε τρία στάδια. Για τον Αγ. Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη αυτά είναι κάθαρση, έλαμψη και ένωση -ένα σχήμα που συχνά υιοθετήθηκε στη Δύση. Ο Αγ. Γρηγόριος Νύσσης, παίρνοντας για πρότυπό του τη ζωή του Μωυσή, μιλάει για φως, σύννεφο και σκοτάδι. Σ' αυτό το κεφάλαιο όμως θ' ακολουθήσουμε το κάπως διαφορετικό τρίπτυχο σχήμα που επινόησε ο Ωριγένης, απέδωσε με μεγαλύτερη ακρίβεια ο Ευάγριος και ανέπτυξε τέλεια ο Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής. Εδώ το πρώτο στάδιο είναι η πρακτική ή η εξάσκηση των αρετών· το δεύτερο στάδιο είναι η φυσική ή η θεωρία της φύσης· το τρίτο και τελικό στάδιο, το τέλος του ταξιδιού μας, είναι η Θεολογία με την αυστηρή έννοια του όρου, δηλαδή, η θεωρία του ίδιου του Θεού.

Το πρώτο στάδιο, η εξάσκηση των αρετών, αρχίζει με τη μετάνοια. Ο βαφτισμένος Χριστιανός, ακούγοντας τη συνείδησή του και ασκώντας τη δύναμη της ελεύθερης θέλησής του, αγωνίζεται με τη βοήθεια του Θεού να ξεφεύγει την υποδούλωση σ' εμπαθείς ορμές. Εκπληρώνοντας τις εντολές, αναπτύσσοντας τη διαίσθησή του για το καλό και για το κακό και εξελίσσοντας την αίσθηση του καθήκοντος, αποκτά καθαρότητα καρδιάς· κι αυτό είναι ό,τι αποτελεί τον απώτερο σκοπό του πρώτου σταδίου. Στο δεύτερο στάδιο, τη θεωρία της φύσης, ο Χριστιανός οξύνει την αντίληψή του για την ύπαρξη των δημιουργημάτων κι έτσι ανακαλύπτει ότι ο Δημιουργός βρίσκεται μέσα στο κάθε τι. Αυτό τον οδηγεί στο τρίτο στάδιο, την άμεση θέα του Θεού, που δεν είναι μόνο μέσα στο κάθε τι, αλλά πάνω και πέρ' από το κάθε τι. Σ' αυτό το τρίτο στάδιο, ο Χριστιανός δεν έχει πια εμπειρία του Θεού μόνο με μεσολαβητή τη συνείδησή του ή τα δημιουργήματα, αλλά συναντά το Δημιουργό πρόσωπο με πρόσωπο σε μιαν άμεση ένωση αγάπης. Η τέλεια θεωρία της θεϊκής δόξας έχει κρατηθεί για το Μέλλοντα Αιώνα, αν και ακόμη και σε τούτη τη ζωή οι άγιοι απολαμβάνουν τη σίγουρη υπόσχεση και τις απαρχές της μελλοντικής συγκομιδής.

Read More ->>

Αγρυπνία είς τόν Άγιον Ελισσαίον

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΛΙΣΣΑΙΟΝ

Ἡ βροχὴ ἔπιπτε ραγδαία, ἀτελεύτητος ἀπὸ τῆς 11ης νυχτερινῆς. Τὴν 1ην μετὰ τὸ μεσονύκτιον ἦτο πλέον σωστὸ μπουρίνι.

Ὁ σκοπὸς τῆς ἀνατολικῆς πλευρᾶς τῶν φυλακῶν τοῦ Παλαιοῦ Στρατῶνος, τρυπωμένος εἰς τὴν σκοπιάν του, ἑξαφνίστηκε, ὅταν ἤκουσε τὸν ἠχηρὸν βηματισμόν μου μέσα εἰς τὰ νερὰ καὶ τῂς λάσπαις καὶ ἐπρόβαλε τὴν κεφαλήν του, διερευνῶν ἐν τῷ ἠμίφωτι, ὅπερ ἐσκόρπιζεν ὁ μετεωριζόμενος ἀπὸ τῆς σιδηρᾶς κρεμάστρας του φανὸς τοῦ φωταερίου.

-Ὁ Ἅγιος Ἐλισσαῖος; τὸν ἠρώτησα.

-Ποιός;

-Ὁ Ἅγιος Ἐλισσαῖος, μιὰ μικρὴ ἐκκλησία… κἄπου ἐδῶ κοντά, δὲν τὴν ξέρεις;

-Ὄχι! ἐβρυχήθη καὶ ὑπεχώρησεν ὑπὸ τὴν σκοπιάν του.

Τότε ἔκαμψα δεξιᾷ εἰς τὴν τύχην καὶ μετὰ τινὰ βήματα διέκρινα ἐν ἀορίστῳ σχήματι τὸν ναΐσκον χωσμένον εἰς τὰ βάθη τοῦ κιγκλιδωτοῦ περιβόλου καὶ εἶδα τὸ φῶς του τὸ ἀνέσπερον νὰ σελαγίζῃ μελαγχολικὸν καὶ μυστηριῶδες ὑπὸ τὴν θυρίδα τῶν ἀδύτων τοῦ ἱεροῦ βωμοῦ…

……

Ὅταν εἰσῆλθα, ἐδέησε νὰ σπρώξω δι’ ὅλης τῆς δυνάμεως τοῦ σώματός μου καὶ τότε ἡ θύρα ἠρέμα ὑπήκουσε, τῆς ἀνθρωπομάζης, ἥτις ἐπλήρου τὸν ναΐσκον, ἁπαλώτατα καμφθείσης πρὸς τὰ ἔνδον, ὥστε εὑρεθῆ τόπος καὶ δι’ ἐμέ. Ἀλλὰ θόρυβος ἐγένετο πάραυτα, διότι παιδίον ἀνήσυχον καὶ αὐθαδέστατον παρηνόχλει τὰς πλησίον του ἰσταμένας γραίας καὶ μία τούτων τοῦ ἐπετέθη δι’ ὑβριστικῶν κραυγῶν. Ἦσαν δὲ γραῖαι πολλαὶ καὶ γυναῖκες ὡρίμου ἡλικίας καὶ νεανίδες τρυφερώταται καὶ μητέρες μετὰ τῶν θηλαζομένων νηπίων εἰς τὰς ἀγκάλας, τινὲς ἐξημμέναι ἐν τῇ ἀσφυκτικῇ θερμοκρασίᾳ τοῦ στενοῦ ἐκείνου χώρου, ἄλλαι νησταλέαι καὶ κατάκοποι, αἱ πλεῖσται πληκτικώτατα ἐστοιβαγμέναι ἐν τῷ διαμερίσματι τοῦ γυναικωνίτου, ὅστις ἐχωρίζετο ἀπὸ τοῦ ναοῦ διὰ λεπτοῦ διαφράγματος μὲ θύραν εἰς τὸ μέσον καὶ τετράγωνα παράθυρα ἑκατέρωθεν ὡς ἂν ἦτο πτωχικῆς οἰκίας δωμάτιον. Σκιαὶ ἐπλανῶντο ἐπὶ τὰ γυναικεῖα ταῦτα πλήθη, σκιαὶ ἐπιτείνουσαι τὴν μυστηριώδη γοητείαν τοῦ ταπεινοῦ τούτου οἴκου τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ φῶς τοῦ πρώτου πολυελαίου δὲν ἔφθανεν ἕως ἐκεῖ καὶ μόνον κυανοχρόου μεγάλης κανδήλας ἀπὸ τοῦ μέσου ἀνηρτημένης ἡ μελιχρὰ ἀνταύγεια καὶ τῶν ἄλλων κανδηλίων τὸ ὠχρὸν φῶς διασκέδαζον ἐπ΄ ὀλίγον τὰ πυκνὰ σκότη τοῦ γυναικωνίτου.

Read More ->>

Παλαιόν και Νέον Ημερολόγιον

Θεοδωρήτου Ιερομόναχουν Αγιορείτου

ΠΑΛΑΙΟΝ ΚΑΙ NEON

’Από τήν ημερολογιακή καινοτομία του 1924 στήν σημερινή συγκριτιστική αίρεση του Οίκουμενισμού

Έκδοσις β' βελτιωμένη

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - ΑΘΗΝΑΙ 2000

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ     2

Ό άνθρωπος καί ό χρόνος       3

Ή καινοτόμος Ρώμη    5

Τά πρό της αλλαγής     6

Α 'Ή πατριαρχική Εγκύκλιος τού 1920           10

Β'  Τό «Πανορθόδοξον» Συνέδριον τοΰ 1923            11

Ή αλλαγή        12

Τά μετά τήν άλλαγήν   15

Ή πατριαρχεία του Άθηναγόρου         20

Ή Πατριαρχεία του Δημητρίου           22

Πατριαρχεία Βαρθολομαίου   25

Τά ψεύδη των νεοημερολογιτων        28

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΡΥΝΟ ΚΑΝΑΔΑ         29

Πρό συνοδικής άποφάσεως    31

Τό πρόβλημα τής κοινωνίας    33

Ή κατάκριτος ένότης...            35

Η ΑΓΩΝΙΑ ΕΝ ΤΩ ΚΗΠΩ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ            37

’Αδύνατη ή σωτηρία των αιρετικών καί των κοινωνούντων μέ αυτούς         41

Τό παλαιοημερολογιτικόν       49

Νεοημερολογιτισμός ϊσον Οικουμενισμός    52

Τό μικρόν ποίμνιον     54

ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ      56

ΠΑΡΑΠΟΜΠΑΙ        60

ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ    62

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

'Όταν ομιλούμε γιά παλαιό ημερολόγιο δεν έννοοϋμε τίποτα άλλο, παρά ιήν κατά Θεόν άντίδρασιν του πιστού λαοϋ στήν ημερολογιακήν καινοτομία του 1924.

Ό τρόπος με τόν οποίον έγινε ή εισαγωγή του παπικού ημερολογίου, τό πότε έγινε καί οι διωγμοί πού ύπέστησαν oi άντιδράσαντες, άποδεικνύει περίτρανος τό άντορθόδοξον καί άντικανονικόν του έγχειρήματος.

Τό κείμενα πού ακολουθούν περιγράφουν με άντικειμενικότητα καί ιστορικήν άκρίβειαν δλα τό γεγονότα πού έδη μιούργησαν τήν ημερολογιακήν καινοτομίαν. Άποδεικνύεται έπίσης σαφώς δτι μητέρα τού νεοημερολογιτισμοϋ είναι ή σύγχρονος αϊρεσις του Οικουμενισμοϋ, στήν όποιαν δυστυχώς έχουν ύποκύψει αι περισσότεροι ’Ορθόδοξοι Έκκλησίαι.

Ετσι  ό αγαπητός άναγνώστης θά άντιληφθη οτι ό άγων τών ένισταμένων κατά της αιρέσεως του αιώνος μας παλαιοη - μερολογιτών δεν γίνεται γιά τίς 13 ήμερες, άλλα διά νά διατηρηθούν οι άγωνιζόμενοι μακράν τής αιρέσεως καί έντός τής ’Ορθοδοξίας.

Τό θλιβερόν είναι δτι τό Ιερατείον τού νέου ημερολογίου καίτοι γνωρίζει ότι «λύκοι βαρείς» μέ σχήμα Ιερατικόν λυμαίνονται τήν αλήθειαν της ’Ορθοδοξίας, εν τούτοις διά ποικίλους λόγους καί άμαρτωλάς προφάσεις παραμένει ύπό τάς ευλογίας τών λυκοποιμένων του! Οτι δέν ύπερβάλλομεν τό άποδεικνύει τό κατωτέρω κείμενον πού έγράφη στήν γνωστήν έφημερίδα «’Ορθόδοξος Τύπος», ηδη πρό εικοσαετίας περίπου.

Read More ->>

Εννέα Σωτήριες Ικεσίες εις την Υπεραγίαν Θεοτόκο

Εννέα Σωτήριες Ικεσίες εις την Υπεραγία Θεοτόκο

Μοναχού Κυπριανού Αγιορείτου

«Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και Ευλογημένος ο Καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών»

ΠρόλογοςΆγχος, απελπισία, κατάθλιψη, σύγχυση, έννοιες οικίες στον σημερινό άνθρωπο που διαισθάνεται ότι ίσως και να μην έχει αύριο στη ζωή του.

Πράγματι υπάρχει πολύς πόνος, ταραχή, ανασφάλεια και οδύνη γύρω μας, αλλά και σε μας τους ίδιους ακόμη. Όλοι μας νιώθουμε ότι στην καθημερινότητά μας βιώνουμε ένα κλίμα γενικής αβεβαιότητας. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες δείχνουν να τελματώνουν, οι συνειδήσεις φαίνονται παγερές, τα λόγια των ανθρώπων ακούγονται ψεύτικα.

Χάσαμε απ’ ότι φαίνεται στη ζωή μας τις ουσιαστικές χαρές και αρκούμαστε να συνηθίζουμε ευκαιριακές ικανοποιήσεις.

Ο σημερινός άνθρωπος δείχνει ανήμπορος να αντιμετωπίσει με ειλικρίνεια γύρω του τα πράγματα και καταφεύγει από πονηρία σε πονηρία και από ψεύδος σε ψεύδος. Πλεονέκτης, εγωιστής, απαιτητικός, νευρωτικός, υποκρίνεται σκυθρωπός στις σχέσεις του, στις κοινωνικές εκδηλώσεις, στην εργασία του και δυστυχώς και στην οικογένειά του.

Παλεύει με τα δικά του πάθη και τα πάθη των άλλων. Ο νους του θολωμένος περισπάται στα μάταια πολλάκις και σε μεταφυσικές πλάνες, προκειμένου να επουλώσει τα υπαρξιακά κενά του, βασανιζόμενος και καταδυναστεύοντας τη φύση της ψυχής του. Δεν ξέρει αληθινά τι του φταίει. Δυστυχώς πολλά μπορεί κανείς να περιγράψει για τη σημερινή κατάσταση στην οποία περιήλθε ο άνθρωπος και η κοινωνία. Το θέμα είναι ΕΝΑ όμως:

Ο άνθρωπος έχασε το δρόμο του. Δεν σκέφτεται τον Θεό. Το λυπηρό είναι ότι τον θυμάται όταν θέλει μονάχα να γογγύσει και να βρίσει. Όπως συμπεριφέρεται προς τον συνάνθρωπό του, έτσι πολλές φορές με αναίδεια συμπεριφέρεται και προς τους Αγίους, την Παναγία, τον Χριστό, αγνοώντας ότι μόνο σ’ αυτούς θα βρει πάντοτε τη γαλήνη, την αλήθεια, την ζεστασιά, τη σιγουριά, που τόσο ανάγκη έχει από όλα αυτά.

Read More ->>

1 Τό Μυστήριο του Θανάτου

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τί είναι αύτό τό μυστήριο,τό πικρό καί άκατανόητο, πού συνέβη σέ μάς τούς άνθρώπους; Πώς παραδοθήκαμε στή φθορά καί συζευχθήκαμε μέ τόν θάνατο;», διερωτάται τό θείο όργανο τής Εκκλησίας, ό θεωρός τών μυστηρίων τού Θεού άγιος Ιωάννης ό Δαμασκηνός.

Τό έρώτημα διατυπώνεται άπό τούς άνθρώπους κάθε έποχής, κάθε ήλικίας καί μορφώσεως. Διότι άπό τότε πού ό θάνατος είσόρμησε στόν κόσμο ώς καρπός τής άμαρτίας, κανείς δέν είδε τόν θάνατο μέ άδιαφορία. Ένώ όμως όλοι παραδεχόμαστε ότι ό θάνατος είναι ή περιουσία τής ζωής, μάς είναι άδύνατο νά φαντασθούμε τούς έαυτούς μας νεκρούς Άλλ’ ε’ίτε τό συλλαμβάνουμε ε’ίτε όχι, άπό τήν ώρα πού ήλθαμε στόν κόσμο είμαστε μελλοθάνατοι Καί κάτι άκόμη· ένώ ό θάνατος έρχεται μία φορά στή ζωή μας, έμείς τόν φοβούμεθα κάθε ήμέρα. Καί είναι άδυσώπητος. ’Έρχεται σάν σκελετός μέ μεγάλο δρεπάνι - έτσι τόν είκονίζει ή ζωγραφική - καί «θερίζει» τόν άνθρωπο,χωρίς νά τού έπιτρέπει νά πάρει τίποτε μαζί του. Καί όταν πλέον ό συνάνθρωπός μας βρίσκεται στήν άπέναντι όχθη, οί ύπόλοιποι μένουμε άπό έδώ καταπτοημένοι καί προβληματιζόμενοι.

Read More ->>

2 Ο Απροσωπόληπτος Εκβιαστής του Ανθρώπινου Γένους

2 Ο ΑΠΡΟΣΩΠΟΛΗΠΤΟΣ ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Πρόβλημα συγκλονιστικό

Δύο είναι τά βαθύτερα, συγκλονιστικότερα καί περισσότερο μυστηριώδη γεγονότα τού άνθρώπινου βίου: ή γέννηση καί ό θάνατος. Ό θάνατος όμως μάς δημιουργεί δυνατότερο συγκλονισμό καί βαθύτερα προβλήματα. Γιατί τόν συναντούμε σέ κάθε βήμα τής ζωής μας. Είναι παρών τόσο, όσο παρούσα είναι καί ή ζωή Είναι ή σκιά καθενός γήινου όντος, τό άναγκαίο καί άναπόφευκτο τέλος του. Έφ’ όσον γεννηθήκαμε, δέν είναι δυνατόν παρά νά πεθάνουμε.

Ό θάνατος άπασχολεί μόνο τόν άνθρωπο. Τό ζώο περνά τίς ήμέρες του χωρίς καν νά ύποψιάζεται τόν θάνατό του. Γι’ αύτό δέν άσχολείται μέ τίποτε άλλο παρά μέ τήν άνάγκη τής στιγμής. Ούτε διερωτάται γιατί ύπάρχει ό κόσμος· ούτε άπορεί γιατί ό κόσμος ύπάρχει όπως ύπάρχει ή τι γίνεται μέ τά δημιουργήματα πού έξαφανίζονται άπό τή ζωή. Μέ τόν άνθρωπο όμως τά πράγματα είναι διαφορετικά. Αύτός, χάρη στό λογικό μέ τό όποίο τόν προίκισε ό Θεός, είναι ό μόνος πού έχει ζωηρή συνείδηση τού φαινομένου τής φθοράς του. Ό μόνος πού γνωρίζει τόν θάνατό του. Ό Πασκάλ παρομοιάζει τόν άνθρωπο μέ καλάμι εύθραυστο, άλλά σκεπτόμενο, καί συμπληρώνει: «Όταν όμως τό σόμπαν θά έσπαζε τόν άνθρωπο, ό άνθρωπος θά ήταν περισσότερο εύγενής άπό τό σόμπαν πού τόν θανατώνει, διότι γνωρίζει ότι άποθνήσκει (...). Τό σύμπαν δέν γνωρίζει τίποτε γι’ αύτό»  . 'Ώστε ό άνθρωπος είναι τό μόνο δημιούργημα πάνω στή γή τό όποίο έχει τη δυνατότητα νά γνωρίζει καί τήν 'ικανότητα νά φιλοσοφεί γύρω άπό τό συγκλονιστικό αύτό φαινόμενο τής ζωής. Γιά τόν άνθρωπο ό θάνατος γίνεται τό πλέον άτομικό καί τό κατ’ έξοχήν προσωπικό καί ύπαρξιακό γεγονός. Καθώς μάλιστα διαισθάνεται ότι άργά ή γρήγορα θά συναντηθεί μέ τόν θάνατο, τό γεγονός τούτο καταντά τό βαρύτερο καί οδυνηρότερο φαινόμενο τής ζωής του.

Read More ->>

3 Η Κοσμική Φιλοσοφία και ο θάνατος

3 Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Ασεβής υποβιβασμός τού ανθρώπου..

Πρίν προχωρήσουμε γιά νά μελετήσουμε τό μυστήριο τού θανάτου μέ οδηγό τή θεία Αποκάλυψη καί τήν Άποστολική Παράδοση καί χειραγωγό τήν Πατερική σοφία τής Εκκλησίας μας, πρέπει νά δούμε πώς άντιμετωπίζουν τό πρόβλημα αύτό άλλες θρησκείες καί ή έγκόσμια φιλοσοφία. Διότι γιά τόν θάνατο μίλησαν όλοι οί φιλόσοφοι. Μερικοί έπεχείρησαν νά τόν άγνοήσουν, άλλά δέν τό πέτυχαν. ’Άλλωστε είναι άδύνατο νά φιλοσοφήσει κανείς, όταν παραβλέπει τό γεγονός τοό θανάτου καί δέν έμβαθύνει σ’ αύτό. Δέν πρόκειται νά είσέλθουμε στίς λεπτομέρειες τής διδασκαλίας άλλων θρησκειών περί θανάτου, ούτε στόν σκοτεινό λαβύρινθο τής άνθρώπινης φιλοσοφίας. Θά ρίψουμε μόνο σύντομο βλέμμα, ώστε νά δούμε τή σύγχυση, τίς φαντασιώσεις καί γελοιότητες στίς όποιες κατέληξε τό άνθρώπινο λογικό, κάθε φορά πού δοκίμασε νά έρμηνεύσει τόν θάνατο καί νά μελετήσει τήν πέραν τού τάφου ζωή μέ τίς δικές του μόνο δυνάμεις. Έτσι θά έκτιμηθεί καί στό πρόβλημα αύτό ή άλήθεια, ή σαφήνεια καί τό μεγαλείο τού λόγου τής θείας Άποκαλύψεως.

Read More ->>

4. Ο θάνατος εισορμά είς τόν Κόσμον

 

4 Ο  ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΣΟΡΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

 Ή μακαρία ζωή των πρωτοπλάστων

Είσερχόμεθα πλέον είς τό μυστήριον τοϋ θανάτου με όδηγόν τήν θείαν Άποκάλυψιν καί χειραγωγούς τούς θεοφώτιστους Πατέρας τής ’Εκκλησίας μας. Διότι καί εις τό μέγα τούτο ζήτημα ό Θεός «ούκ άφήκεν ήμάς έν παντελεϊ αγνωσία»· δέν μάς άφησεν είς πλήρη άγνωσίαν. Μάς άπεκάλυψε καί έπί τοϋ ζητήματος αύτοϋ έκεΐνο άκριβώς, πού είναι συμφέρον νά γνωρίζωμεν, καί αύτό πού δέν ήμπορούσαμεν νά τό βαστάσωμεν, ένεκα τής ανθρώπινης αδυναμίας μας, μάς τό άπέκρυψε καί τό άπεσιώπησε. Είς αύτό θά άρκεσθώμεν καί έμεϊς καί είς αύτό θά μείνωμεν, χωρίς νά μετακινούμεν «όρια αιώνια» ούτε νά προχωροΰμεν πέραν άπό «τήν θείαν παράδοσιν».

Ό ΐερεύς, όταν άποχαιρετά τον νεκρόν είς τον τάφον έκ μέρους τής στρατευομένης 'Εκκλησίας, ρίπτει όλίγον χώμα έπάνω είς τήν σορόν καί λέγει  «γή είκαί είς γην άπελεύση». ’Εάν ό κεκοιμημένος είναι μοναχός, ψάλλεται ό ύμνος: Γή, πού χάσκεις μέ τον άνοικτόν τάφον, δέξαι αύτόν, ό όποίος έχει πλασθή άπό τό χέρι τού Θεού, καί ό όποίος πάλιν έπιστρέφει είς σέ, πού τόν έγέννησες. Σύ (ή γή) δέξαι τό σώμα, ώς κάτι πού σοΰ άνήκει, διότι τήν ψυχήν του παρέλαβεν ό Δημιουργός . Οι λόγοι αυτοί, οΐ όποιοι είναι έπανάληψις τών λόγων τοϋ Θεού πρός τόν Άδάμ (Γεν. γ' 19), μάς ύπενθυμίζουν ότι είμεθα «διφυείς», άπό σώμα καί ψυχήν. Κατά δέ τήν ώραν του θανάτου ή ένότητά μας αύτή διαλύεται είς τά στοιχεία, άπό τά όποια «συνετέθη» μέ τρόπον άρρητον καί μυστηριώδη.

Read More ->>

5. Η τιμωρία γίνεται ευεργεσία

5. Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ

Διά νά μή άμαρτάνωμεν «άθάνατα»

Πώς είναι δυνατόν ό θάνατος, ό πικρός αύτός καρπός της παραβάσεως, ν' άποτελη εύεργεσίαν διά τόν άνθρωπον; Δέν είναι ό θάνατος διακοπή καί στέρησις τής ζωής, τής μεγάλης αύτής δωρεάς τού φιλανθρώπου Θεοΰ προς τό λογικόν του δημιούργημα; Δέν είναι ό θάνατος «εχθρός», ό τελευταίος έστω, ό όποίος θά νικηθή, κατά τόν λόγον τοϋ αποστόλου Παύλου (Α' Κορινθ. ιε' 26); Μάλιστα· ό θάνατος είναι όλα αύτά. Έν τούτοις τό κακόν τούτο παρουσιάζει εις τόν άμαρτωλόν κόσμον μας... ένα άγαθόν! Διότι ή πανσοφία τού Θεού, ή όποια γνωρίζει νά έξάγη άπό τό πικρόν γλυκύ, εύρήκε τρόπον καί έτακτοποίησε μέ συγκατάβασιν καί άπειρον φιλανθρωπίαν καί έν προκειμένω τά πράγματα. "Ετσι τό έκ πρώτης όψεως όξύμωρον τούτο σχήμα έγινε πραγματικότης: Ό έχθρός θάνατος, μετασχηματίζεται πλέον εις εύεργεσίαν! Ένώ μάς έπεβλήθη ώς τιμωρία, τελικώς άπέβη εις ώφέλειαν καί κέρδος τοϋ ανθρωπίνου γένους! Τοιουτοτρόπως ό χωρισμός τής ψυχής άπό τό σώμα, όσον καί άν είναι κάτι τό όδυνηρόν καί άνεπιθύμητον, έχει χαρακτήρα εύεργετικόν. Προσλαμβάνει σπουδαιοτάτην θετικήν σημασίαν .

Ό Θεόφιλος ’Αντιόχειας άπολογούμενος εις τούς κατηγόρους τού Χριστιανισμού γράφει προς τον ειδωλολάτρην φίλον του Αύτόλυκον: Με τον φυσικόν θάνατον ό Θεός προσέφερεν είς τον άνθρωπον «μεγάλην ευεργεσίαν». Διότι άναχαιτίζει τήν παραμονήν τού ανθρώπου εις τήν άμαρτωλήν κατάστασιν. Διά τού θανάτου έξασφαλίζεται τό «μη διαμεΐναι (τον άνθρωπον) είς τον αιώνα έν άμαρτία όντα» . Ό άγιος Γρηγόριος Νύσσης αναλύει τήν άλήθειαν αύτήν σαφέστερα μέ τήν φιλόσοφον σκέψιν καί όξύνοιαν, πού τον διακρίνει, καί λέγει: Διά νά μή διαιωνίζεται ή κακία, ή όποια άνεπτύχθη είς τήν ψυχήν τού άνθρώπου, τό «σκεύος», δηλαδή τό σώμα, διαλύεται προσωρινά μέ τόν θάνατον καί τούτο χάρις είς τήν σοφήν άγαθήν καί φιλάνθρωπον πρόνοιαν τού Θεού .

Ό άδελφός τού άγιου Νύσσης, ό Μέγας Βασίλειος, τονίζει ότι αίτιοι τού θανάτου είμεθα έμεϊς καί όχι ό Θεός καί συμπληρώνει: Ό Θεός δέν έμπόδισε τήν διάλυσιν, δηλαδή τόν χωρισμόν ψυχής καί σώματος, διά νά μή «διατηρήση άθάνατον ήμΐν τήν Αρρώστιαν»· διά νά μή γίνη καί νά μή διατηρηθή αιώνιος είς ήμάς ή άμαρτία  . "Ετσι δέν θά μένη ό άμαρτωλός άνθρωπος αιωνίως ζωντανός νεκρός, λόγω τού χωρισμού του άπό τήν πηγήν τής ζωής, τόν Θεόν. "Ωστε ό σωματικός θάνατος δέν πρέπει νά θεωρήται ώς τιμωρία ή ώς ικανοποίησις τής θείας δικαιοσύνης, άλλά ώς άπόδειξις τής θείας άγάπης . Μέ τόν θάνατον ό φιλάνθρωπος Θεός περισσότερον θεραπεύει παρά τιμωρεί τήν άνθρωπίνην φύσιν, πού έπεσεν είς τήν άμαρτίαν .

Read More ->>

6.Σάρκωσις Θεού Λόγου, Απαρχή Καταλύσεως Θανάτου

6 ΣΑΡΚΩΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ ΑΠΑΡΧΗ ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

«Δι' άνθρώπου ό θάνατος δι' άνθρώπου άνάστασις»

Ο φιλάνθρωπος Θεός δεν εύρήκε μόνον τρόπον, ώστε νά τακτοποιήσω με συγκατάβασιν καϊ άπειρον φιλανθρωπίαν τά πράγματα, διά νά άποβή ό θάνατος είς εύεργεσίαν ϊδικήν μας έπροχώρησεν άκόμη περισσότερον. Ή άνθρωπότης, ή όποια έχασε τόν προσανατολισμόν της καί έβάδιζεν έξαντλημένη καί άπογοητευμένη «έν σκότει(...), έν χώρα καί σκιά θανάτου» (Ματθ. δ' 16), έπρεπε νά έπανεύρη τήν δύναμίν της καί τήν προς τά άνω πορείαν της.

Λέγει ό Μ. Αθανάσιος:

Επειδή ό θάνατος έκυριάρχησε περισσότερον καί ή φθορά έκαμε κατοχήν έπί των άνθρώπων, τό «γένος των ανθρώπων έφθειρετο», ό δέ λογικός άνθρωπος, ό όποίος έπλάσθη κατ’ εικόνα Θεοΰ, «ήφανί ζετο» καί τό έργον, τό όποιον έδημιούργησεν ό Θεός, κατεστρέφετο. Άφοΰ λοιπόν κατεστρέφοντο οί λογικοί άνθρωποι καί τά έργα αύτά τοΰ Θεοΰ κατέληγαν είς άφανισμόν, τί έπρεπε νά κάμη ό Θεός, πού είναι άγαθός; Νά άφήση τήν φθοράν νά έξουσιάζη καί νά ύπερισχύη είς βάρος του λογικού πλάσματός του; Νά άφήση τόν θάνατον νά κυρίαρχη έπάνω του; ’Αλλά τότε ποιος λόγος ύπήρχε νά δημιουργήση άπό τό μηδέν τόν κόσμον καί τόν άνθρωπον; Έπρεπε μάλλον νά μή δημιουργηθοΰν καθόλου, παρά άφοΰ έγιναν, νά έγκαταλειφθοΰν καί νά χαθούν. ’Από τήν τυχόν άμέλειαν αύτήν τοΰ Θεοΰ θάέξελαμβάνετο ό δγιος Θεός οχι ώς αγαθός καί παντοδύναμος, άλλ’ ώς άδύνατος. Διότι άφοΰ έδημιούργησε τόν κόσμον, θά τόν έγκατέλειπε νά καταστροφή! Έφ’ όσον όμως ή Παναγία Τριάς έδημιούργησε τόν άνθρωπον καί τόν έφερεν άπό τήν άνυπαρξίαν εις τήν ύπαρξιν, θά ήταν άτοπώτατον καί έντελώς παράλογον νά καταλήξουν τά έργα των χειρών της εις άπώλειαν καί μάλιστα κάτω άπό τό βλέμμα τού Δημιουργού. Επομένως ό Θεός δέν έπρεπε νά άφήση τούς ανθρώπους άβοηθήτους νά όδηγοΰνται εις τήν φθοράν· κάτι τέτοιο ήταν άνάρμοστον, «άπρεπες καί άνάξιον τής του Θεοϋ άγαθότητος» .

Read More ->>

7. Σταύρωσις Κατάργησις Θανάτου

7 ΣΤΑΥΡΩΣΙΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Άπέθανε «υπέρ πάντων και άντι πάντων»

Εάν ή θεία Ένσάρκωσις άποτελή τήν άπαρχήν τής άπαλλαγής τού άνθρώττου άπό τά δεσμά τοϋ θανάτου καί τοϋ άδου· έάν όλη ή έπϊ γής ζωή τοϋ Θεανθρώπου Κυρίου καί ιδιαιτέρως οί νεκραναστάσεις, τις όποιες έπραγματοποίησε — τοϋ υΐοΰ τής χήρας τής Νάί'ν, τής θυγατρός τοϋ Ίαείρου καί τοϋ τετραημέρου Λαζάρου — άποτελοΰν τό προανάκρουσμα τής νίκης κατά τοϋ θανάτου, ή νίκη κατά τοϋ θανάτου, «ή σωτηρία μας όλοκληρώθηκε στό Γολγοθά, όχι ατό Θαβώρ, άν κι έκεϊ άκόμη έγινε λόγος γιά τόν Σταυρό τοϋ Χριστού (Λουκ. θ' 31). Ό Χριστός έπρεπε νά πεθάνη, γιά νά κληροδο τήση στήν άνθρωπότητα τήν πληρότητα τής Ζωής. Τοΰτο δέν ήταν άναγκαιότητα τοϋ κόσμου. Ήταν άναγκαιότητα τής θείας ’Αγάπης, άναγκαιότητα τής θείας τάξεως. Τό μυστήριο αύτό δέν μπορούμε νά τό κατανοήσουμε. Γιατί έπρεπε ή άληθινή ζωή νά άποκαλυφθή διά τοϋ θανάτου τοϋ 'Ενός', πού είναι 'ή Άνάστασις καί ή Ζωή'; (Ίωάν. ιδ' 6). Μόνη άπάντησις είναι, ότι ή σωτηρία έπρεπε νά είναι νίκη έπϊ τοϋ θανάτου, έπϊ τής θνητότητος τοϋ άνθρώπου» .

Read More ->>

8 H Κάθοδος του Κυρίου είς τον Άδην

8  Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΗΝ

 

Ή νίκη έπεκτείνεται και εις τόν Αδην

Ο θρίαμβος τοΰ Θεανθρώπου κατά τοϋ θανάτου καί τοΰ Άδου άρχιζεν άκριβώς άπό έκεϊ, όπου οΐ έχθροί του ένόμισαν οτι τόν ένίκησαν καί τόν έξηφάνισαν άπό τό πρόσωπον τής γης. Τά όργανα τού άνθρωποκτόνου «ήσφαλίσαντο τόν τάφον» τοϋ 'Ιησού «σφραγίσαντες τόν λίθον μετά τής κουστωδίας» (Ματθ. κζ' 66). Άλλ' άπό τήν ώραν έκείνην ή νίκη, τήν όποιαν έκέρδισεν ό Κύριος έπάνω είςτόν Σταυρόν, θά έπεξετείνετο καί εις τόν Αδην. Εις τήν ’Ορθόδοξον Εκκλησίαν ή Μ. Παρασκευή είναι, ώς γνωστόν, ήμέρα πένθους. Ημέρα εύλαβοϋς σιωπής. Ό Χριστός παραμένει εις τό μνήμα. Διά τούτο ή Εκκλησία δέν τελεί τήν ήμέραν αύτήν τήν Θ. Εύχαριστίαν. Άλλ’ άπό τό έσπέρας τής Μ. Παρασκευής, άρχίζει πλέον τό εύλογημένον Σάββατον, κατά τήν φράσιν τοΰ άγιου Αμβροσίου. Ή «τό ύπερεύλογημένον Σάββατον, έν ώ Χριστός άφυπνώσας, άναστήσεται τριήμερος»  δηλαδή τό Σάββατον, τό όποιον έχει εύλογηθή περισσότερον άπό όλα τά άλλα ήμέρα πραγματικής καί μεγάλης έορτής. Διότι τήν ήμέραν τής Κυριακής ό Χριστός, άφοΰ έκοιμήθη τόν ύπνον τού θανάτου, θά άναστηθή, όταν θά έχουν συμπληρωθή οί τρεις ήμέρες, πού θά μείνη εις τόν τάφον.

Read More ->>

9. Ανάστασις Ανάληψις Πεντηκοστή

9  ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Ή νίκη έβεβαιώθη

Εάν διά τής θείας Ένσαρκώσεως τού Σωτήρος άρχιζεν ή μάχη κατά τοϋ διαβόλου, τής άμαρτίας καί τοϋ θανάτου· έάν διά τοϋ σταυρικού του θανάτου έδόθη ή κοσμοσωτήριος έκείνη μάχη καί έάν διά τής εις ‘Αδου καθόδου του άνοιξαν οι πύλες τοϋ Αδου, διά τής λαμπροφόρου Άναστάσεώς του έβεβαιώθη ή νίκη. Διότι ένώ οι 'Εβραίοι μέ τήν έθελόκακον τύφλωσίν των «ήσφαλίσαντο τον τάφον σφραγισαντες τον λίθον μετά τής κουστωδίας» (Ματθ. κζ' 66), ό Κύριος χωρίς νά θίξη καθόλου τις σφραγίδες έξηγέρθη τοϋ τάφου όπως τότε πού έγεννήθη χωρίς νά θίξη καθόλου τήν παρθενίαν τής άπειράνδρου Μητέρας του. Άνέστη, άλλά μάς άνοιξε καί τις πύλες τοϋ Παραδείσου. Καί μάλιστα άνέστη λαμπρός, ώραϊος, οπως ό νυμφίος, πού έξέρχεται άπό τήν νυμφικήν παστάδα άνέστη μέ άφθορον τό θεοδύναμον καί άμωμον σώμα του, είς τό όποιον έκρύπτετο όλόκληρος ή δύναμις τού ούρανοΰ (πρβλ. Κολ. β' 9), «ή άπειρος ύπόστασις τοϋ Λόγου, τό θεοδύναμον πλήρωμα τής τριαδικής ένεργείας»   . Όπως γράφει ό στύλος τής 'Ορθοδοξίας Μ Αθανάσιος, ό Κύριος δεν έστερξε νά μείνη έπί πολύν χρόνον τό σώμα του εις τόν τάφον έμεινε τόσον, οσον έχρειάζετο διά νά δείξη τό σώμα τούτο νεκρόν, λόγω τής πάλης του με τόν θάνατον. Ευθύς δέ μετά τρεις ήμέρες άνέστησε πάλιν τό πανακήρατον σώμα του, ένδεδυμένον μέ τά σύμβολα τής νίκης κατά τού θανάτου, δηλαδή τήν άφθαρσίαν καί άπάθειαν, πού είχεν άποκτήσει. Διότι ήμποροϋσε μέν καί χωρίς αύτά νά άναστήση τό σώμα άπό τών νεκρών καί νά τό άποδείξη πάλιν ζωντανόν καί άκμαϊον δέν έπραξε όμως τούτο άπό καλήν πρόβλεψιν . Άνέστη λοιπόν «έκ του τάφου ώραϊος», λαμπρός, φωτοβόλος καί έφώτισε τόν κόσμον μέ τό νοητόν φώς τής θείας δυνάμεώς του .

Read More ->>